خسته تر از کوهنورد مانده در راهم.
تلخی مرگ مادر هیچ رقمه از کام دل رفع نمیشود.گویی همهی به این نتیجه رسیدیم خودمان را با دورهمی خواهرانه سرگرم کنیم .به نوعی چشمان ما در میان هیاهوی گفتگوها بدنبالش میگردد.
52 روز است گرد یتیمی برسرمان پاشیده شده.هیچکس در لیست دعاهایش برای اموات ، اسمش را بیاد نمیآورد. هنوز باورمان نشده که او مهمان فرشته هاشده است.
میگویم خدایا پدرم مادربزرگ ها ، عمههای مرا همینجاست مادرم را نام میبرم.
خدایا قطعا مادرم نزد تو آرام وخوشبخت است.
خدایا جان پناه مادرم باش. یا ارحم الراحمین او خسته و تسلیم بدرگاه تو آمده است. رحم کن.
