من یک مسافرخسته ام که آدرس مقصدم را گم کردهام.به تیربرقی تکیه دارم و عبورومرور رهگذران را به تماشا نشسته ام.شما مرا میشناسید؟تاکنون کسی را چمدان بدست درکوچه های شهرتان پرسه زنان دیدهاید؟خسته و بی رمق؟ای رهگذران من همیشه تاخت زنان راه رفتهام .این من خسته بیش از نیم قرن دویده است.مبادا راه رفتن و نگاه کردنش را به سخره بگیرید.شاید هیچکدامتان آنگونه که من نفس زنان برای آسایش امروزم دویدهام،شما راه نرفته باشید.
