ماه رمضان شاید برای بزرگترامون حال و هوای معنوی داشت و حتما هم اینگونه بود .اما برای ما بچه ها پربود از سوتی ها از حلاوت خوردنی های مخفیانه.آخه بابا ما دلمون داشت آب میشد برای عطرخوش حلوا- عطر شامی رشتی-رنگ و لعاب زولبیا. بعدهی به ما نوید افطار میدادن.خداجون افطار چرا نمیرسه؟خلاصه این لحظه دارم با عطرخوش خاطرات بچگی لبخند زنان براتون می نویسم.لطفا مامانای گل بچه ها را نوید افطار ندید همین الان بدستشون بدید بذارید مخفیانه خوردن را کناربذارند.


