امشب مرا یتیم ببینید. دخترک یخ زده از حسرت بی مادری. چشمام را میبیندم و منتظر یک صدای زنانه ام که مرا بخود بخواند.اما هرچه بیشتر انتظارمیکشم نمیشنوم.چه تلخست دورهی یتیمی زنی سالمند...اشتباه نشود من حسرت یک آغوشش را داشتم .آنگاه که بجای آغوشش عروسک پارچه ای بدستم دادند من یتیمانه مشغول به نوازش اون تیکه پارچهی ملقب به عروسک شدم.مادرم مرد.اما من هنوز منتظر آغوشش اینجا نشستهام.
فردا همگی دور مزارش مرثیه ی جداییش را سرمیدهیم.برای من دوبار مرد.بار اول تلختر از این دفعه اتفاق افتاد.
وقتی فقیر باشی حسرت همه چیز را بدل داری. من هم فقیر مادرانگی اش بودم.شاید تا این سن هزاربار درآغوش گرفته شدم.اما هیچی آغوش مادرت نمیشود.تاکنون از زنی درمورد ویار بارداری حرفی شنیده اید مبنی برویار غذایی که بدست نیاورده .وقتی فارغ شد برایش باسینی هم آوردند وخورد اما همیشه درخاطراتش میگوید مزهی اون ویارانه چیز دیگری بودکه میسور نگردید.