بسم الله الرحمن الرحیم
سال 69 وقتی زلزله آمد تا یک سال از هرصدای ناهنجاری مثل صدای تراکتور و یا بالابرهای مکانیکی یا حتی افتادن اشیاء ازبلندی بشدت می ترسیدم.همینطور حمام رفتن برای من مصیبتی بود.گذشت .شاید برای خیلیاتون که این متن را می خوانید شب زلزله را نمیتوانید مجسم کنید .چه خانومایی با لباس خواب .چه پدرانی که فرزند داخل خانه جاگذاشته بودند.الان این روز ها مدام همون زلزله‌ی ویرانگر نیمه شب 31 خرداد را در ذهن به یاد می آورم.ازیک شهر یک میلیونی با حجم زیادی از ساختمانهای متلاشی فقط 15-16 نفر در رشت به رحمت خدا رفتند.میخواهم بگویم اجل هرکس برسد فرقی ندارد کجای جهان باشد.دوتا نوجوان دوستم تو ی زلزله مردن اما جوجه یک روزه شون تو قفس کنارشون زنده موند.بنظرم شایعات رادامن نزنیم.ایجاد رعب و وحشت به مراتب از خود بیماری خطرناکتر هست.مراقبت های بهداشتی مثل شستن دستها باکف مالی مایع دستشویی- استفاده از ماسک در جاهای پر ترافیک جمعیتی.دست ندادن -روبوسی نکردن.
ترس را ازخود برانید. مراقبت بهداشتی رابه هم دیگر با نرمی مهربانی تذکر بدهیم.
