وقتی درختان باغ لخت می شوند و از شدت برودت هوا و برفی که از آسمان می بارد بالاپوش سبزشان را از دست داده اند .توگویی هرگز بهاری نخواهد رسید. این تکرار و تکرارو تکرار زندگیست .من باور ندارم اما بهار با آمدنش تمام باورهای سیاهم را از بین میبرد.شکست ها و نامرادیهای جهان هم چنین سرنوشتی دارند.هیچ شبی تا ابد سیاه نمیماند.دراوج بمباران های عراق هرگز به فکرمان نمی رسید این جنگ را پایانی باشد اماقصهی تلخی ها گرچه عمیق وریشه دار است اما خورشید زندگی تابنده تر از هر روز برما تابید.بی شک این نیز بگذرد.فردا می آید . فردایی که پسربچه های کوچه با توپ پلاستیکی به درو دیوارمان بکوبند وما شادمانه قهقهه سر خواهیم داد.این بار خانم های همسایه به سان بی بی سی محلی اگر گوشه ای گرد آمدند با نگاهم تشر نمی زنم.بلکه خوشحال با چشمانی پر امید لبخند خواهم زد.#ما_کرونا_را_شکست_ میدهیم.
