پیاده از این سر خاطرات می روم تا ناکجاهای زندگی . دقیقا به جاهایی که سالهاست بهشون سرنزده ام.
مگه تمومی داره؟هی از زیریکیشون یکی دیگه میزنه بیرون.می روم می رسم به تیفوس .
همونکه پدرم به تلخی ازش یادمی کرد. می گفت فجیعترین قسمت اونجایی بودکه سلمونی محل را آوردم و تمام زن های کوچه را به خط کردم و دونه دونه گیسوانشان را بدست آرایشگر دادم.برایم تلخ بود خانمهای محجبه ی تب دار بیجون کوچمون با نگاه بی رمقشان از من شرمنده بودند. رضاخان نتونسته بود اینگونه ببیندشان.من برای نجات وزنده ماندنشان بدستور تنها طبیب شهر موهایشان را از ته تراشیدم.
گذشت..........................این نیز بگذرد.
