پشت سیستم نشسته ام اماچشمم را ازپنجره ی کوچک اتاق به بیرون میچرخانم تاریکی مطلق فراگیرشده . گویی خانه ام در میان جنگلی پراز درخت های سربه فلک کشیده باشد هیچ جاقابل دیده شدن نیست. از جایم بلندمیشوم و بطرف حیاط براه می افتم.آسمان صورتی مایل به کبود را بالای سرم میبینم.هروقت ماه وستاره نباشند رنگ آسمان صورتی باشد حتما هوا بارانی خواهدشد.اما نمیشود یقین کردکه کم یا زیاد،الان یا صبحدم؟وضعیت کرونا در شهر کمی بهترشده است این را از تعدادماشین های پارک شده درمحله می شود فهمید. آمار ندارم امروز چه تعداد نوزاد پابه زندگی دنیای ما گذاشته اند. هرتعداد باشد امروز رابایک نفس عمیق اکسیژن موجود جهان را بلعیده اند. خداکند سرمستی و سرخوشی در لحظه لحظهی زندگیشان فراگیرباشد.حتی اگر فرزند یک خانواده ی پرجمعیت فقیر باشد اما میشود امید شادی وسرمستی برایشان داشته باشیم.
میلاد کریمه ی اهل بیت بر همگان مبارکباد