
دلم میخواهد یک داستان نصفه بنویسم. داستانی که پایانش به اندازه تمام آدمهای جهان متفاوت باشد. قصهای که در میانه، درست در جایی که قهرمان داستان به اوج استیصال خود میرسد تمام شود؛ درست در آستانه شروع دوپاره شدن برای آغاز تصمیمی نو. دلم میخواهد قهرمان داستانم نه قد خودم بلکه حداقل قد چند ده آدم، کش بیاید. دلم میخواهد تنها من نباشم که چندپاره در میان تصمیمات معلق زندگی از سقف زمین آویزان باشم و روی لبه دریا منتظر غرق شدن در فضایی باشم که برای من نیست. دلم میخواهد تمام دوراهیها را داستان کنم؛ یک سری داستان نصفه، با سر و بی ته و بدمشان دست آدمها و با هم بنویسیمشان؛ هزار بار بنویسیمشان. یک بار در بیست سالگی یک بار در سی سالگی و همینطور تا روز مرگ. بعد دوباره برگردیم زیر پتوهایمان، اشک هایمان را پاک کنیم و فردا صبحش موهایمان را قشنگ کنیم، لباس مورد علاقهمان را بپوشیم و برویم بایستیم روبروی جهان و درست ترین تصمیم را بگیریم. دلم میخواست گاهی میشد دست قهرمان داستانم را ول کنم و بدهمش دست کسی دیگر تا سرپرستیش را بر عهده بگیرد؛ مثل مادری که بعد از سالیان دراز یادش میآید که لیاقت مادری ندارد. گاهی حس میکنم در زندگی آبستن چیزی میشویم که برای ما نیست. برای ما زیادی بزرگ است یا شاید هم گردن ما کوتاه است، که هست. شاید باید ماند و صبر کرد. شاید باید داستان نصفه را نوشت و گذاشت روی نیمکتی و رفت. رفت و در چندپارگی تصمیمات حل شد و بعد از اینکه سرمان به لبه تیز زندگی خورد، برگشت و در همان آینهای که نیمی از خود را در برابرش رها کردیم، زخمها را دید و رویشان مرهم گذاشت. شاید باید در یک شب، ره صدساله رفت، تا صبح اشک ریخت، سر به سنگ خورد تا وقتی برگردی فرقی باشد بین دو تصمیمت. کاش میشد در یک شب، یک داستان نیمه داشته باشم؛ در همان شب سی ساله شوم، چهل ساله شوم، صد ساله شوم، آسان بگیرم، رها کنم و بگذرم و فردا صبح بعد از اینکه موهایم را درست کردم، لباس مورد علاقهام را پوشیدم و لاک قرمزم را زدم، بروم بایستم جلوی جهان و دست زندگی را بگیرم.