فروخته شد. ناگهان صدای چکش، باعث شد که نگار سرش را بلند کند و اولین بار خریداران راببیند ولی به محض گوشه چشم نازک‌کردن‌های ندا و پریسا، دوباره سرش را پایین انداخت. امیر به بازویش زد و گفت:«حالا ناراحت نباش نگار؛ دردشان پول بود نه نبودن تو موقع مرگ بابا. پاشو بریم امضا کن.» هوای اتاق دادگاه خفه‌اش می‌کرد. تا خارج شدند، اندکی گره شالش را شل کرد. امیر گفت:« ما هر چی وسیله یادگاری می‌خواستیم رو از توی خانه برداشتیم فقط مونده اتاق بابا که گفتی بگذاریم تا خودت بیایی خالیش کنی و هرچی می‌خوای رو برداری.رومیزی‌های مامان را هم که می‌خواستی برات برداشتم. خواستی برگردی، می‌گذارم توی چمدونت؛ساعت ده هم از خیریه می‌رسن که هر چه سالمه رو ببرن.» نگار گفت:«یعنی شما هیچی از کتاب‌ها و وسایل بابا را نمی‌خواید؟» امیر در حالی که دور می‌شد و صدای بوق باز کردن درب ماشینش شنیده می‌شد گفت:«توی خانه ما فقط تو و بابا می‌خواستید به راز هستی پی ببرید و خندید.» درب خانه با صدای تیز همیشگی باز شد. صدای مامان در گوشش پیچید که: اردشیر شمع 70 را فوت کردی ولی لولای در را درست نکردی و با خنده همیشگی که بر لبش داشت و دامن پرچینش، شروع بع قاچ کردن کیک می‌کرد. سریع به اتاق پدر رفت و در را باز کرد. صندلی، از آخرین باری که پدر از رویش بلند شده بود، ثابت مانده بود و حتی رد رنگ دست‌های جوهریش روی دسته‌ها مانده بود. لابد پدر رفته بود تا لب پنجره پیپ بکشد. هنوز بخاری کوچک کنار صندلی پدر بود؛ همان بخاری کوچکی که نگار بهش تکیه می‌داد و پاهایش را روی چوب گردوی اتاق دراز می‌کرد و عصرها ساعت پنج پدر می‌گذاشت تا خودش یکی از داستان‌های هزارویکشب طبقه پایین را انتخاب کند تا برایش بخواند و با هم چای بابونه بنوشند. یادش است موقع خریدن کفپوش‌های اتاق، مادر حسابی معترض بود و پدر گفته بود که هم به رنگ قسمت پایین دیوار می‌آیند و هم جنسشان خوب هست و از آن به بعد پدر همیشه یا در حال راه رفتن روی چوب‌ها بود یا شده بودند ساز پدر برای ضرب گرفتن. به پیپ و قلم پدر نگاه کرد؛ کاغذها را بالاوپایین کرد و به عادت پدر،ترجمه‌های ویراست‌شده را درون پوشه دکمه‌دار روی میز گذاشت. به عکس روی میز نگاه کرد؛ خودش بود و پدر و کنار عکس، کاغذی بود که رویش نوشته بود "سفارش هدیه تولد نگار." اشک در چشم‌هایش جمع شد و روی کاغذها ریخت. شروع به جمع و جور کردن کاغذها کرد؛ امیر گفته بود پدر این اواخر بی حوصله بود. بین حجم عظیم کاغذها، یک پاکت کاهی دید که با روبان ابریشمی قرمزی بسته شده بود و رویش نوشته بود:"برای نگار،دختر باباش."دلش می‌خواست پاکت را باز کند ولی ناگهان صدای مردی آمد: یاالله، کسی نیست؟ آینه را از توی کشوی پدر برداشت و ریمل ریخته زیر چشم‌هایش را پاک کرد. ناگهان به حرف امیر خنده‌اش گرفت که گفته بود زمین و زمان را برای وصیت نامه زیر و رو کردیم و حدس بزن کجا بود؟ و نگار مطمئن گفته بود لابد وسط نهج‌البلاغه و حس کرده بود که امیر پشت تلفن حسودی‌ش شده بود که فقط نگار است که پدر را اینقدر خوب می‌شناسد. جعبه هدیه را به سینه‌اش چسباند و از اتاق بیرون رفت."هر چه می‌خواهید بردارید آقا. من توی ماشین منتظرم."
