آزاد

تو نه از دلم خوندی و نه از چشمام، که عشقم به تو واقعی نبود
غرق احساس گناه و پشیمانی شدم و در مردابی بس عمیق غوطه ور شدم
دریغ از فریادی که سالیان سال از من در نیومد!
احساس گناه برادر مرگ بود و من را به مرده ای متحرک تبدیل کرده بود!
این حرفهام در این لحظه، شاید برات خیلی سنگین باشه
ولی من دیگر بریدم، بعد از این همه سال، خیلی عجیب بود اون شعله خشم که جنگل زندگی من و تو را به آتش کشید
شاید من فقط دارم به ظاهر می نویسم ولی اینها حرفهای یک دل زندانی در یک رویای عاشقانه ست!
میدونم که تو هم در سیاهی ذهنت گم شدی و شاید هیچ وقت اینها را نخوانی
بعد از سالیان سال تازه فهمیدم که هیچ وصله‌ و هیچ سیاهی به درون من راهی ندارد!
احساس گناه و ترس و تردید برای درون من نبود
من تازه یاد گرفتم و فهمیدم که رها کردن چیست!
رها می کنم و سبک تر میشم و زندگی در بستر درونم به جریان می افتد و من را از همه‌ی مقاومت ها آزاد می کند!