باز هم او

عصب یک دندان، کلیدی شد برای باز شدن دروازه‌ی دردی سهمگین، غرق این درد شدم، در خود پیچیدم، ذهن بی حس شد.
ذهن با اون همه پیچیدگی و سماجتش بی خیال شد! قفل را باز کرد و یک اتفاق عجیب!
فاصله بین دو فکر نه برای چند ثانیه بلکه برای زمانی خیلی بیشتر باز شد! به یک ناکجا آباد در یک بی زمانی رفتم!
بازیگر حقیقی، خودش اومده بود بالا! خسته و دلزده از تمام نقشهایش، دیگر تعارف را گذاشته بود کنار!
سیلی زندگی با این درد بزرگ به صورت ذهن دلقک وارم خورده بود و حسابی جایش سرخ شد!
مجبور شده بود که این کار را با من بکنه! می خواست یکجایی خاک حاصلخیزی پیدا کنه و بذر درک جدیدی را در آن بکاره.
خودمو مثل یک شاخه کوچیک با برگهای ریز و درشت دیدم که در انتهای یک شاخه ضخیم متصل به درختی غول پیکر بود. درخت، خود او بود!! من و خیلی های دیگه امتداد او بودیم، شیره درخت در همه‌ی شاخه ها جریان داشت، جایی نمی تونستیم بریم، حتی با وزیدن شدیدترین بادها، باز هم او بود که با شاخه های بزرگش ما را با عشق در آغوش خود محکم گرفته بود!