آرامش من

بالاخره صدای فریاد و خاموش!! درخواستی را که در نوشته هایم داده بودم، شنیدی ، به جا آوردی، باهاش حال کردی، دلت سوخت؟!
ببخشید تا این حد باهات خودمونی شدم.
آخه به من و زندگیم یه جور نور و گرما بخشیدی که فکرش را نمی کردم، درون و روانم را شستشو دادی، فنجان ذهنم را شکستی!
من که صبحها اخم گونه از خواب بلند میشدم، الان میگم سپاسگزارم که امروز دوباره معجزه شد و دوباره زنده ام، احساس و غریزه ام بالاخره لبخند زنان رو به من می گوید که، این راهی که دارم طی می کنم واقعی و درسته! خوشحالم.
تشنه ی مطالعه و یادگیری شدم، پرده ی شوم و منفی از جلوی چشمانم برداشته شده، زن و مرد را به چشم انسان می بینم!
اصلا مثل تولد دوباره نیست! (این حرف تکراری برای من بی معنیه!)
مثال زدنی نیست، چون خودم نیستم که تجربه اش کردم ولی می توانم به بیدار شدن تشبیهش کنم!
قبل ترها شاید در حد چند ثانیه حسش کرده بودم، ولی الان از چند روز هم گذشته و خیالم راحت است که گرما و نورش با من همدم خواهد بود.