خوش آن شبها که در خلوتگه راز
درون سینه ام آرام بودی
من از آه سحرگاه تو فارغ
تو فارغ از غم ایام بودی
خوش آنروزی که زیر سایه بید
لب جوی ما و دل بنشسته بودیم
سرود عشق میخواندیم از بر
لب از هر گفتگویی بسته بودیم
دل من درس عشق و عاشقی را
شبی در مکتب پروانه آموخت
سحر پروانه را دیدم در آتش
که میخندید و جان می داد و می سوخت
زکار شمع خندیدم چو دیدم
میان گریه کردن ناز می کرد
ولی پروانه بی پروا در آتش
بدون بال و پر پرواز می کرد