
آدم کوچولوهای کودک و نوجوان هم می توانند از درب های بزرگ رستوران وارد شوند. اما به احترام آنها درب یا به معنی درست تر آن در کوچکی برای آنها طراحی و نصب شده است. صندلی و میزها نیز مناسب آنهاست. این احترام به نوجوانان و کودکان برایم جالب و قابل احترام است. البته تجاری هم هست... مادرانی که تحمل می کنند و بر این صندلی های کوچک می نشینند و با کودکان خود غذا می خورند. آنها البته عمرشان تحمل فرزندان است. حتی گاهی کودکان شصت ساله دارند... کاش همه یاد می گرفتیم و گاهی بر صندلی نوجوانان می نشستیم و غذای کودکان می خوردیم یا حداقل بر سر میز آنها و با آنها غذا می خوردیم و به دل آدم کوچولوها نیز توجهی می کردیم. همه اش که دل آدم بزرگ ها نیست... دنیای کودکان و نوجوانان شیرین تر از دنیای ماست... بی خود نیست طرفدار شیرینی اند.
آنها
چون که شیرینی خورند،
شیرین ترند
و ما
چون که تلخی می خوریم
و هم دم تلخان شدیم،
زهر تلخی
تلخ تر کرده
چون هلاهل زندگی
حمید
هشتم مرداد هزار و چهارصد