حس گناه از احساس مسوولیت برمیآید، یعنی کسی چیزی را روی دوش من گذاشته که در صورت عدم کمال، باید خود را سرزنش کنم!
چه کسی گذاشته؟ خانواده، فرهنگ و جامعه، مکاتب.
برای چه ؟
واقعا برای چه؟
تا یوغ برگردن آدمی بگذارند. چون سگی به این سو و آنسو بکشانند.امر و نهی را بپذیرد و و همچون خری، سواری دهد.
حس گناه-به تبع آن وجدان-شاید درون تهی ترین احساس ما باشد.یعنی مقایسه اش کنیم با حسی مثل شعف جنسی، میبینیم حس گناه ابدا فیزیولوژیک و درونزاد نیست(درست است که آثاری درونی دارد ولی علت اصلی نیست).
لگدمال کردن وجدان-این شیطانِ ملبس به لباس خدایان- جز اساسی زندگی سرشار و بیهوده است.( اینکه هر نوع زندگی بیهودهست و فقط نسبت سرشاری از هنر و شعف در آنها متفاوت است).
یک لحظه به وجدان خود توجه کنید، ببینید چه میگوید؟ حتما دارد میگوید این حرف ها چندان محل توجه نیست یا حس بدی را در شما برانگیخته میکند. از خودتان بپرسید:آیا این منم-منِ عاقل- که دارد چنین فکر میکند؟ یا ملغمه ای از حرف های مفت و بی ارزش و خالی از مفهوم مادر، پدر، مادر و پدر بزرگ، خاله دایی، فروشنده خوار وبار ، مزدور دینی محل و تلویزیون و خرافات و اراجیف مختلف است؟
M.A.K