اگر فرد پایین دستی نباشد، بلندمرتبگی بی معنی‌ست. به همین شکل، اگر این دو نباشند معنی میان‌مایه تهی است.
به عبارتی، اگر کسی نباشد که فقیر و ورشکسته باشد چگونه کسی میتواند بفهمد که پولدار و ارجمند است؟
از کجا بفهمد که ارجمند است؟
منظورم را میفهمید؟
اگر فقیری نباشد، پولداری نخواهد بود. بخاطر همین مهملات برابری و عدالت پوچ ترین مفاهیم مدنی هستند.
بدانید دوستان من، صادقانه بگویم؛ همه ما، همه ما انسان ها، زمانی احساس ارزنده بودن میکنیم که خود را با پایین دستی خود مقایسه کنیم.
اگر معلولی را در خیابان می‌بینید، احساسات مختلفی سراغتان میاید.
ترحم، رنج و حتی احساس گناه!
چرا احساس گناه؟
چون ناخودآگاه یا خودآگاه به خودتان گفتید خوب شد جای اون نیستم!( و وه که چقدر ارزنده ام!) و این خلاف آموزه هایتان است پس حس گناه میکنید از این که چرا چنین فکری کردید(هرچند ناخودآگاه). چرا انسانهای به اصطلاح بلندپایه از معاشرت با میان‌مایگان دوری نمیکنند؟
چون میان‌مایگان مایه ارزندگی ایشان هستند. یک کارخانه دار را در نظر بگیرید، تصور نمیکنم برای وی سخت باشد که از مگس های لاشه خوار اطرافش دور شود(آنان که سطح پایین تری از ثروت را نسبت به او دارند).اما اگر دور شود، سر خورده نمیشود؟
مهمانی های مسخره که به قصد فخرفروشی صورت میگیرد، همه برای توجه و حس ارزندگی صورت میگیرد.
اینکه فرد بگوید، من هم هستم و نه تنها هستم که ارزشمند هستم!
خیر،
شاید باشی
ولی هرگز ارزشمند نخواهی بود، ارزشمندی وجود ندارد ساخته ذهن معیوب ماست و چون از عیب برآمده خود معیوب است.
عیب هم از عدم و نیستی می‌آید، پس نیستی زایای تمام تظاهرات این انسان ملعون است. مثل سگی که دنبال دم خود میگردد ولی هرگز موفق به گرفتن آن نمیشود، دنبال کمال میگردیم و هرگز پیدایش نخواهیم کرد و چون اراده خود را نمیتوانیم بر کمال بگذاریم مجبوریم معنایی دست و پا کنیم تا این نیستی را تصلی بخشد.
و این معنا که خود روکشی برای جسد متعفن آمال و آرزو های بشریت است، چیزی نیست جز ارزش.
تمام آثارمان بیهوده‌تر از بیهوده است!
وه که چقدر غمگین است!
وه که چقدر غم بیهوده است!
وه که چقدر این بیهودگی بیهوده است!
نه بردگی نه آزادگی بامعناست.
قفس است تمام دنیا.
چه شب سردی‌ست امشب.
M.A.K
