آسمان شب را دوست دارم.مخصوصا شب هایی که ستاره های بیشتری را در خودش جا داده است..
به پشت بام میروم و سرم را رو به آسمان میگیرم.شمردن ستاره ها و پیدا کردن های صورت های فلکی مشغولم می کند.
نسیم خنکی را روی صورتم احساس میکن.کمی آن طرف تر ماه در آسمان خودنمایی میکند.
یاد او می افتم که همه جا دستم را گرفته و کمکم کرده است.
لبخندی روی لبانم نقش میبندد.
دستانم را یک بار دیگر به سمتش میگیرم و با تمام وجودم میگویم: "خدایا ازین که تنهایم نمیگذاری ممنونم."
?