داشتم فیلم "من عصبانی نیستم" رومی دیدیم،بعضی ازسکانس هاش درخیابان انقلاب می گذره،یهواحساس کردم چقدردلم برای خیابون انقلاب تنگ شده،برای قدم زدن تواین خیابون
مخصوصاًاگه پاییزباشه وکمی هم ابری،گذشتن ازکناردست فروش ها،کتاب فروشی های بزرگ باکلی کتاب که به آدم چشمک میزنن،فقط کتابه وکتاب...
وکم کم احساس کردم که اصلاًدلم برای تهران تنگ شده همه اون جاهایی که همیشه میرفتم وازش لذت می بردم من ازهمین چیزای ساده لذت می برم وبرای یه مدت طولانی من روشارژمیکنه،همین چیزهای معمولی که خیلی وقته انجامش ندادم!
