ویرگول
ورودثبت نام
همایون عبدی
همایون عبدی
همایون عبدی
همایون عبدی
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

گلی پر از احساس

یک روز بارانی ،هنگام غروب،در حال برگشتن از اداره بودم. به چهارراه رسیدم.چراغ قرمز بود.ایستادم و از شدت سردرد سر خود را روی فرمان ماشین قرار دادم.احساس تنهایی می کردم غم و اندوه برای لحظه ایی از چهره ام محو نمی شد هر وقت به پشت سرم نگاه می کردم گذشته ی مرارت باری می دیدم دو سالم نشده بود که پدر و مادرم را از دست دادم و کودکی خود را در یک پرورشگاه گذراندم . در این فکر بودم که صدایی بلند رشته ی افکارم را گسست ،یکی محکم به شیشه ی ماشین می زد شیشه ی ماشین را پایین دادم . پسری با لباس های پاره پاره دسته گلی به دست گرفته بود . و خنده ی پرمعنایی روی چهره اش بود. از او پرسیدم:《پسر کوچولو پدر و مادرت کجا هستند》.با همان خنده ی زیبایش پاسخ داد عمو من پدر و مادری ندارم هر دو آنها را از دست دادم حتی آنها چهره ی من را ندیدند پدرم قبل از تولدم و مادرم را هنگام تولدم از دست داده ام. عمو حالا که چی؟من خیلی وقته با این موضوع کنار آمده ام . لطفا یک شاخه گل از من بخر. باشه پسرجان می خرم فقط به من بگو که چطور با این موضوع به خوبی کنار آمدی؟ عمو اصلا وقت توضیح دادن ندارم الان چراغ سبز خواهد شد. همینکه دست کردم جیبم تا پول خرید گل را بردارم چراغ سبز شد. پسرک گل را داخل ماشین انداخت و بلند گفت:《هر کسی حق دارد》. در فکر فرو رفتم که بلافاصله ماشین پشت سرم بوق زد فریاد کشید و گفت برو دیگر چراغ سبز شده خنده ای کردم و سریع به سمت خانه حرکت کردم. بالاخره لذت خندیدن را تجربه و احساس کردم. به حموم رفتم دوش آب گرمی گرفتم و خستگی خود را به آب سپردم. برروی تخت دراز کشیدم شاخه ی گل را از روی میز برداشتم و بر روی قلبم قرار دادم .سرتاسر وجودم را محبت فرا گرفت . منظور پسر همین حس بود.یعنی محبت و شادی چشمهایم را بستم خنده ی ملیح و ملایمی روی صورتم پدید آمد و به خواب رفتم.یک خواب عمیق و خیلی لذت بخش

همایون عبدی

۰
۰
همایون عبدی
همایون عبدی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید