ویرگول
ورودثبت نام
همایون عبدی
همایون عبدی
همایون عبدی
همایون عبدی
خواندن ۲ دقیقه·۶ سال پیش

پیرمرد مهربان

پس از کیلومترها پیاده رفتن، بالاخره رسیدم. دندان‌هایم از شدت سرما به هم می‌خوردند و به خود می‌لرزیدم؛ ولی حالا حس و حال بهتری دارم. دستانم را درون جیبم بردم تا پولی را که مردم روستا برای دستمزد گوسفندان به من داده بودند در بیاورم؛ اما ناگهان به یاد روز هایی افتادم که از بامداد تا غروب ،میان سرمای کوهستان گوسفندان را به چرا می بردم و برای خود ذره ذره پول جمع می کردم.

همچنین به یاد مادر بیمارم افتادم که باید با این پول برایش دارو تهیه می کردم.
از طرفی هوا سرد بود و دستانم در جیبم تازه گرم شده بودند و نمی‌خواستم انها را از جیبم در بیارم .
هوا واقعا سرد بود.
خیلی خیلی سرد!
اما ظاهر لبوها و روی سرخشان واقعا فریب دهنده بود. به طوری مقاومت کردن در برابر خرید لبو ها سخت شده بود.
نمی‌دانستم باید چه کاری انجام بدهم.
نشستم و به درشکه‌ی لبو تکیه دادم و خودم را همچون جوجه‌تیغی جمع کردم. تا شاید کمی گرم‌تر شوم. آنقدر بغض کردم که قطرات گرم اشک کم‌کم خودشان را روی صورتم نشان دادند.
حس و حال عجیبی بود .سرمای هوا درونم را گرم می‌کرد و باعث می شد گریه ام بگیرد. ناگهان گرمای قدرتمندی را روی شانه هایم احساس کردم؛ اما آنقدر سرد بود که دلم نمی‌آمد از آن حالت در بیایم و تازه توانسته بودم خودم را کمی گرم کنم .
ناگهان درشکه شروع کرد به داغ شدن و حسابی حالم را خوب کرد. متوجه شدم دوباره پیرمرد درشکه را روشن کرده و لبوهای داغ و خوشمزه‌اش را می‌پزد.
به یاد این افتادم که نمی توانم از آن لبوها بخرم و دوباره گریه‌ام گرفت.
اندکی بعد ظرف لبویی را جلوی صورتم دیدم. مرد مهربانی آن را در دست گرفته بود و با لبخندی ملیح و زیبا گفت:

_ بیا پسرم بیا! نیازی نیست پولی برای لبو بپردازی .
من در حالی که اشک هایم را پاک می‌کردم ظرف لبو را گرفتم. نمی‌دانستم از خوشحالی چه کاری انجام بدهم. از آن پیرمرد تشکر کردم و دست‌های پینه بسته‌اش را بوسیدم.
برف ها تا زانو هایم بالا آمده بود و سرمای سنگین و عجیبی در لا به لای کوه ها می پیچید ولی به لطف آن پیرمرد سرمایی احساس نمی کردم . ولی نمی دانستم که گرمایی که بدنم را فرا گرفته بخاطر لبوهاست یا محبت پیرمرد که وجودم را گرم کرده است.

همایون عبدی

۱
۰
همایون عبدی
همایون عبدی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید