طمع آب

هوا آفتابی و زمین بسیار گرم بود و بیابان به گرم ترین حد سال رسیده بود.
سر تاسر بیابان را سکوت خوف انگیزی در برگرفته و در میان آن همهمه‌ای به پا بود.

شهری کوچک وسط شن های داغ صحرا که مردمان این شهر با کمبود شدید آب مواجه بودند. به شکلی که هر روز بی‌آبی باعث مرگ‌ ده‌ها نفر می‌شد. یا سر بی‌آبی و تشنگی و یا برسر دعوا بخاطر جرعه‌ای آب،حتی برادر به برادر و فرزند به پدر سر آب رحم نمی‌کردند.
فقط جمعه‌ها ساعت دو بعد از ظهر ،آب شهر به اندازه‌ی یک بشکه باز می شد. این بشکه تنها به کسی تعلق میگرفت که با صدای زنگ برج ساعت شهر در هفت تیر کشی پیروز شود.
برنده این آب را به بانک واگذار می کرد و هر روز می رفت و یه لیوان آب تحویل می گرفت و از آن برای برطرف کردن اندکی از تشنگی خود و خانواده‌اش استفاده می‌کرد.
فقط برای اینکه انسان‌های ناتوان در هفت تیر کشی بتوانند زنده بمانند یک فرصت بود و آن فرصت هر پنج سال یکبار اتفاق می افتاد که البته ارزشش را داشت.آب شهر به مدت یه هفته مدام باز می ماند و شهردار تصمیم گرفته بود برای آخرین سال بازنشستگی اش فکری اساسی بکند که از ده سال پیش در فکرش بود.
یعنی ساخت بزرگترین سد جهان، قطع کردن آب شهر و منتقل کردن تمام آب شهر به لوله ی اصلی که پنجاه متر قطر داشت و می‌توانست برای همیشه نیاز مردم از آب را برطرف کند.
این موضوع برای مردم بسیار حیاتی بود. تمام مردم شهر بر روی کوه ایستاده بودند تا این صحنهٔ باشکوه و البته ترسناک را تماشا کنند.
بله درست متوجه شدید ترسناک!
چون فشار بسیار شدید آب و سرعت پر شدن سد واقعا ترسناک بود. طوری که سد در عرض سه روز کاملا پرشد و طمع مردم برای جمع کردن آب زیاد تر از قبل شد.
سد از یک طرف به کوه راه داشت و سنگ های غول پیکر کوه در کف رودخانه، مانع بیشتر کردن عمق رودخانه می شدند.
تنها و تنها یک راه بود یعنی( سمت راست رودخانه) که شهر وجود داشت و شهردار می‌خواست با خاک برداری همان سمت، آب را در زیر زمین ذخیره کند.
پس کل خاک زیر زمین شهر را برداشت کرد، تا آب در زیر زمین شهر ذخیره شود و از راه چاه زدن هر خانواده بتواند به آب دسترسی داشته باشد.
اما طمع بی‌اندازه‌ی مردم شهر، کار دست شان داد و در همان روزی که صدای زنگ شهر بلند شد، زمین به کلی نشست کرد و شهر به زیر آب رفت تا مردم به دلیل طمع‌ بی‌اندازه‌شان تاوان پس بدهند.

همایون عبدی