شب بود و هوا تاریک ، زوزهی گرگها در دشت پیچیده بود.ماشین آنجلا و خانواده اش از جاده منحرف شده و به یک درخت بزرگ برخورد کرده بود .آنجلا با سختی سعی میکرد خودش را از پنجرهی ماشین بیرون بکشد. در بدنش توانی نمانده بود. اما او آدم لجباز و یکدندهای بود. آنقدر تکان خورد که موفق شد خودش را از پنجرهی ماشین به بیرون پرت کند. اما دست و پایش جانی نداشت و با شدت زیادی سرش به زمین خورد. خودش را در لابه لای برگ های خشک می کشید. با یک دست خودش را به جلو می کشید و با دست دیگر زخمش را گرفته بود.
هر لحظه گرگها به دنبال بوی خون به او نزدیک و نزدیکتر می شدند.
بدنش درد میکرد و جانی برایش نمانده بود.خودش را به یک درخت رساند و به آن تکیه داد. زخمش را محکم فشار داد. فریاد خود را در دل حبس کرد تا گرگ ها را متوجه خود نکند. به آسمان نگریست و ماه را تنها دید. بغضش گرفت و زار زار گریه کرد؛ چون مثل ماه تنها شده بود. دیگر هیچ امیدی به زندگی نداشت؛ چون خانوادهای برای او نمانده بود .
زخمش را رها کرد و مانع رفتن خونش نشد. همینطور به ماه خیره ماند. آنقدر که با رسیدن لحظهی پایان زندگیاش، چشمانش بسته شد و قلبش برای همیشه از حرکت ایستاد.
همایون عبدی