مگه آدما میخونن نوشته های ما رو ؟
مگه کسی توی این اوضاع فرصت داره که برای افکار آدمایی که نمیشناستشون وقت بذاره؟
بعضی وقتا چیزایی میبینم که انتظارشون رو نداشتم.
مثلا همین چند وخت پیشا ، شروع کردم زیر پست های اینستاگرامم حرفای دلم رو زدم.انتظارش رو نداشتم ولی دیدم نه تنها آدما میخونن کپشن ها رو ، بلکه خوششون هم ممکنه بیاد !
عجیبه این که میترسیم از این که پذیرفته بشیم.میترسیم خودمون رو ابراز کنیم.می ترسیم آدمای دورمون تنها آدمایی باشن که دوستمون دارن و حتی اگه دوستشون نداریم از ترس همین موضوع با همون آدما به زندگی ادامه میدیم.میترسیم با خونواده مون در میون بذاریم که میخوایم تنها زندگی کنیم و ترجیح میدیم سختی زندگی ای که ایده آلمون نیست رو بکشیم اما سختی حرف زدن رو نه.میترسیم جای دیگه ای زندگی کنیم چون جاهای جدید رو نمیشناسیم و از ترس تجربه کردن توی کشور ،شهر و یا حتی محله ای که دوستش نداریم میمونیم و سختی رو تحمل میکنیم.
بعضی وقت ها حتی اگر هم بخوایم تغییری ایجاد کنیم میترسیم برای چیزایی که میخوایم اقدام کنیم و به کمترش راضی میشیم.
مثلا میترسیم بیشتر دنبال کار بگردیم چون یه فرصت داریم که میترسیم از دستش بدیم.
میترسیم دنبال کاری رو بگیریم که همیشه دلمون میخواسته انجامش بدیم چون الان کارمندی هستیم که پول خوبی در میاره و کارش رو دوست داره.
میترسیم وقتی میخوایم جای جدیدی برای زندگی پیدا کنیم بعضی گزینه هایی که توی رویاهامون بوده رو در نظر بگیریم چون اطرافیانمون گفتن نمیشه.
.
با تجربه های اخیرم فهمیدم که مرز بعضی از این خطای قرمزی که توی ذهنمون ایجاد شده فقط اقدام کردنه.
تهش اینه که همون چیزی که انتظارش رو داشتم اتفاق میفته .یه وقتایی ریجکت میشم.ولی یه وقتایی هم بهم ثابت میشه که دنیام رو زیادی کوچیک کرده بودم.
