
توی اولین کربلای کاریام، کیوان بود که تشویقم کرد به گفتگو.
کربلا که میگم بخاطر شرایط خاص یک موقعیت دشوار بود که به شدت احساس تنهایی کردم، دو تا مدیر اصلی پروژه کمر به فیتیلهپیچ کردن من بسته بودن و در یک روز خاص با همراهی اکثر تیم پروژه که زیر نظر اون دو بزرگوار هدایت میشدن در یک #کارزار حسابی و به شکل گازانبری توی منگنه قرارم دادن.
بین همشون تازه وارد و غریب بودم.
روز مظلومیت من بود
خارج از کشور، تازه واردِ اون پروژه شده و هنوز مُهر ویزای ورود و معارفهام به پروژهها خشک نشده بود که اونجوری مورد بیمهری قرار گرفتم.
وسط همون میدونگاهِ غریبهکش بود که یک آن آه سردی از نهادم بلند شد و با نگاه به تک تک اون آدمهایی که با هزار امید و هراس خودشون رو به جایگاه خاص اون پروژه رسونده بودن گفتم؛ آخه لامصبا اگه دین ندارین، لااقل آزاده باشین!!?
الان که تعریف میکنم شبیه به جوک شده اون ماجرا ولی دو هفتهی سخت و نفسگیر رو هم بعد اون روز واقعه در تنهایی پشت سر گذاشتم تا تصمیم نهاییم رو برای موندن یا برگشتن بگیرم !
کیوان و همسرش سمیه بودن که با دلداری بهم منو تشویق به #گفتگو با همون دو مدیر بزرگوار کردن و بعد از همون دو #گفتگو_دشوار بود که به معجزهی گفتوگو ایمان آوردم.
چون بعد اون دیالوگ بود که توی پروژه موندنی شده و روز آخر پروژه، بعد دوسال، رفتم و از اون مدیرا بابت حمایت و همرایشون قدردانی کردم.
آره عمو کیوان رفیق بیشیله، همکار حرفهای، خلاق و همیشه همراهم توی فراز و نشیبهای فراوون ونزوئلا بود.
ممنونم عمو کیوان ??
ویدیو در گلابدره ۴ مهر ۹۹