
نگاهی به تجربه و یادگیری از سفر با دوچرخه
https://www.instagram.com/tv/CBBWwv1DloO/?igshid=11ohjywj4jyg7
بعد از یک ساعت رکاب زدن به نقطه پرریسک عبور از رودخونه رسیدم. میتونستم برگردم یا مسیرم رو تا رسیدن به غار انوشیروان ادامه بدم. الگویی در درونم تشویقم میکرد تا به یک دستاورد بزرگ در اون روز برسم. (که شاید بعضی از ناکامیهای اخیرم رو جبران کنه، یا اون سفر ناتمام کودکیام رو به اتمام برسونم). کودکی؟! آره ۹ سالم بود توی خونه دعوام شد و لج کردم و با دوچرخه کوچکم و پول خوردهای توی جیب شلوار ورزشیم زدم بیرون. الکی الکی از شهر خارج شده و افتادم توی جاده. با خودم عهد کردم برم روستای پدری (با ۵۰ کیلومتر فاصله) تابستون بود و هوا داغ داغ جاده خلوتِ خلوت. بالاخره جیرجیرکها با تداوم صداشون شالوده اعصابم رو از هم پاشیدن، پا میزدم و از ترس گریه میکردم. عجیب بود هر چی پا میزدم به جای خاصی نمیرسیدم. ۹ صبح از خونه زده بودم بیرون بدون هیچ آب و نونی. ساعت ۱۲ رسیدم به میونه راه، روستای گراتی به یک مغازه توی روستا رفتم و ازشون آب خواستم و یک کاسه آب یخ رو یکجا سر کشیدم. هنوز سرمای اون کاسه آب خنک روی لبمه. ۹ سالم بود ولی خیلی بهم فشار اومده بود. ۲۵ کیلومتر تا پایان راه فاصله بود. برم یا برگردم؟ مساله این بود غرورم چی؟ اگه برگردم و سرافکنده بشم؟! شاید شما هم ترجیح میدین داستان من با ادامه دادن و پشتکار به اتمام برسه! ولی من برگشتم. آره برگشتم خونه. نه با سربلندی، بلکه با خجالتی آمیخته به غرور. هنوز ته خندههای خونواده یادمه. و ماجرای سفر علی لجباز و ماجراجو که تا ماهها، نقل محفل اقوام و آشنایان بود. اما اون روز اردیبهشتی، دوباره بعد از مواجه با رودخونه پرآب دچار تردید شدم. آره اعتراف میکنم که به این جمله هم فکر کردم که "یا راهی خواهم یافت، یا راهی خواهم ساخت". ولی الان که از رودخونه عبور کردم هنوز نمیتونم به صراحت بگم تعهد به مقصد مهمه یا قصد؟ برگشتن به خونه توی کودکیم اشتباه بود یا ریسک عبور از رودخونه در بزرگسالی؟ شاید شما بتونین کمکم کنین تجربه شما در این مورد چیه دوست دارم بشنوم... #اسفراین #یادگیری #سفر #دوچرخه_سواری #خاطره_بازی #قصد #مقصد #نیت #هدف #هدف_گذاری #تارگت #لذت_زندگی #درس_های_زندگی