
واکنش جدی انسان در پاسخگویی به جابجایی صفحات سنگین نیازها و غرایز درونیاش فرارسیده است.
در عصری که دیگر مجال اندکی برای زیست امیال و نیازهایی همچون قدرت، آزادی، تفریح و لذت در گستره محدود شده تعاملات اجتماعیمان پس از کرونا باقی مانده است تالیف، تولید و نشر میتواند جای خالی بسیاری از آنها را پر کند.
در کشاکش ناامنی و مخاطرهی جدی مرگ و زندگی میل به جاودانگی ما را ترغیب میکند تا از خود یادگاری بر جای بگذاریم. شاید الان زمان تحقق آن رویای همیشگی کسانی است که اول هر سال میخواستند کتابی از خود تالیف و به یادگار بگذارند.
میل به دیده شدن و تحسین در این دنیای پرتراکم تصاویر و تبلیغات و در گستره بی تکرار خودابرازی وسیع به لطف اینترنت کمتر کسی را از وسوسه تولید و نوشتن بی نصیب میگذارد.
غریزه خلاقیت، در تشابه به دورانی که انسان در تنگنای غارهای تاریک، خودش را بازتعریف میکرد و در رقص زیبای میان نوآوری و نیاز جدیاش به معنابهترین شاهکارهای خودش را یا به شکل هنری در دیواره غارها و کوهها نقش میبست و یا به شکل مصنوعات زندگی، تمدن ما را بسط میداد.
مقبولیت در جمع میتواند با ارائه یک محصول ارزشمند اتفاق بیافتد بنابراین تولیدات محتوایی ما میتواند نیاز به تعلق ما را پشتیبانی کرده و میل به قدرت ما را پوشش دهد.
و آبشخور بسیاری از تمایلات شاید ترسی عمیق از تنهایی و مرگ باشد که زندگی سیاه و سفید آدمی را با نوشتن و نمایش، رنگین کمانی میکند.
در حال ورود به دنیایی جدید هستیم که ریشه در دورترین اعماق تاریخ ما دارد : روایتگری
و دستاورد این دوران حداقل برای ما ایرانیها توسعه فرهنگ نوشتاری است؛ ما یکبار دیگر با نوشتن عجین خواهیم شد.
به دنیای جدید خوش آمدید.