Live a lie( چپتر 3)

چپتر سوم

هستی با ظرف غذای داخل دستش سمت صادق به راه افتاد، سه ماه از حمله گذشته بود و تقریبا نصف جمعیت روستا کشته شده بودن، باقی کسایی که زنده بودن کارای مختلفی رو داخل روستا به دست گرفته بودن تا بتونن روستا رو آماده هرگونه حمله احتمالی دیگه ای بکنن. هستی به جایی که صادق تازگی داخلش کار میکرد رسید، یه مغازه داخل روستا که با وسایلی که روستایی ها جمع میکردن سلاح می‌ساخت. صادق با دیدن هستی دست از کار برداشت ، با دستمال دور گردنش عرقشو پاک کرد و به سمتش رفت.

ـ الان نباید در حال دارو ساختن باشی؟

ـ آره آره ولییییی، اون پیرزن ترسناک یه لحظه هم دست از سرم برنمیداره، انتظار داره همزمان سه تا دارو ترکیب کنم و یه ابردارو بسازم! دارم روانی میشم...

ـ بنظر خیلی باید از مغزت استفاده کنی...

هستی ظرف غذارو رو به روی صورت صادق گرفت:

ـ وقتی فهمیدم امشب نمیتونی بیای با ما غذا بخوری واست اینو آماده کردم. یادت نمیره بخوریش و ظرفاشم برمیگردونی!

ـ نیازی نبود، خودم تو راه برگشت یه چی میخوردم.

ـ میدونم که نمیخوردی پس سکوت کن.

ـ ممنون بابت غذا.

هستی داخل چشمای صادق نگاه کرد و دستشو روی بازوش گذاشت:

ـ بهتری؟

ـ مشکلی نداشتم که بخوام بهتر باشم.

ـ امروزو نمیگم...کلی. میدونی که میتونی باهام صحبت کنی دیگه؟

ـ میدونم، تو هم همینطور. جوری وانمود نکن انگار واسه تو هیچ اتفاقی نیفتاده. جدای همه چیز مراقبت از دوقلو ها هم کاملا افتاده گردن تو.

ـ بچه های خوبین، اکثر کاراشونو خودشون میکنن.

ـ بازم. تو هم خیلی آسیب دیدی، همین که میتونی هنوز بخندی و به زندگی روزانه ات ادامه بدی و به فکر بقیه باشی خودش نشون میده چقدر قوی.

ـ عوی...قرار بود من بیام با صحبتام بهت انگیزه بدم نه تو!

بعد از گفتن این حرف هستی آروم مشتی به بازو صادق زد، صادق لبخند کمرنگی زد:

ـ فردا بعد از کار میام پیشتون، یکم داخل کارا بهت کمک کنم و به جای دستمزد شام بگیرم.

ـ خوبه، منتظرت میمونم پس!

.

.

.

ـ یک ماه بعد از این روز، دوباره بهمون حمله شد.

امیر دستاشو روی میز گذاشت:

ـ این حملات همه از سمت کشور اراسیل بودن دیگه؟ داخل اون سال.

ـ طبق چیزی که اونموقع بهمون گفتن آره. کشور ما ایانا سنگ عجیبی کشف کرده بود که باعث شد توجه کشور اراسیل رو جذب کنه.

ـ سنگ سورد

ـ درسته، سنگی که داخل سلاح های رده بالا ازش استفاده میشه. اونموقع تازه پیدا شده بود.یا حداقل....

مهدی از پنجره بیرونو نگاه کرد:

ـ طبق چیزایی که بهمون گفته شده بود، راست یا دروغ بودنش دلیل جمع شدن الان ماست.

ـ ادامه داستان.

صادق به هستی نگاهی کرد:

ـ میدونی که اشکالی نداره اگه اینجای داستانو نگی، یا اینکه...من بگم...

ـ نه. دلیل اصلی پیوستن من به ارتش این قسمت داستانه.

.

.

.

صدای فریاد بلندی تمام روستا رو از خواب شب بیدار کرد:

ـ بهمون حمله شدهههههه!

هستی با سرعت هر چه تمام تر از تخت خوابش بیرون اومد و به سمت اتاق دوقلو ها رفت. هر دورو که هنوز نیمه خواب بودن بلند کرد و به سمت مخفیگاه برد. از بیرون صدای پای زیادی میومد ! هر دورو داخل مخفیگاه گذاشت.

ـ بچه ها، هیچ صدایی از خودتون در نمیارید تا موقعی که خودم دوباره این درو باز کنم باشه ؟

ـ خودت نمیای داخل.….؟ تنهامون نذار....

قلب هستی مچاله شد:

ـ منم میام...قبلش باید یه سری کارا انجام بدم که مطمئن شم گیر نمیوفتیم بعدش سریع میام پیشتون اما لطفا هیچ صدایی از خودتون در نیارید، بهم قول بدید باشه؟

ـ ـ باشه...

هستی در مخفیگاه رو هل داد تا کامل بسته شه، صدای پا و داد و ناله مردم از بیرون بیشتر شده بود، باید یه جوری توجه رو از روی خونه خودشون دور میکرد. از در پشتی خونه آروم بیرون رفت تا اوضاع بیرون خونه رو چک کنه، وقتی از کنار دیوار به در ورودی خونه نگاه انداخت سرجاش خشک شد، سه تا سرباز داشتن آماده میشدن که به داخل خونه هجوم ببرن، هستی بدون اینکه فکر خاصی کنه در لحظه از پشت دیوار بیرون اومد و خودشو به سربازا نشون داد، جوری وانمود کرد انگار از داخل خونه بیرون اومده و جیغ بلندی کشید.‌ توجه هر سه سرباز بهش جلب شد و به جای ورود به خونه به سمت هستی دویدن.

هستی با تمام سرعت شروع به دویدن به سمت جنگل کرد، اگه میتونست وارد جنگل بشه لای درختا قایم میشد و پیدا کردنش سخت میشد. هر سه سرباز به سرعت داشتن بهش نزدیک میشدن ولی هستی هم سرعتشو بالا تر میبرد و برای اینکه سرعتش کم نشه حتی پشت سرشو هم نگاه نمیکرد.یکی از سربازا در حین دویدن ایستاد و تیر و کمانش رو برداشت و تیری به سمت هستی پرت کرد، تیر به پای راست هستی خورد و باعث شد تعادلش به هم بریزه و زمین بخوره. سربازا از فرصت استفاده کردن و گیرش انداختن.سربازی که تیرو کمان دستش بود روی شکم هستی نشست تا نذاره فرار کنه و چاقوشو در آورد و سمت صورت هستی برد:

ـ صورتت خیلی واسه کسی که داخل یه منطقه جنگی زندگی میکنه صاف و تمیزه دختر ایانا.

بعد از اون با چاقو خط گنده ای از روی پیشونی تا پایین صورت هستی کشید، هستی فریادی از درد کشید و خون توی چشماش رفت و باعث تار شدن دیدش شد، آخرین چیزی که تونست متوجه بشه صدای پاره شدن لباساش بود.

.

.

.

کل اتاق سکوت بود و هیچکس هیچی نمیگفت، حرف زدن بنظر سخت ترین کار ممکن بود و کلمات سنگین شده بودن. هستی نگاهی بهشون انداخت و آهی کشید:

ـ بچه ها...همه اینا برای ده سال پیشه، خیلی وقته که دیگه اذیتم نمیکنن. چیزی که اذیتم میکنه اتفاقی که بعد از این یکی افتاد.

ـ جرئت شنیدنشو ندارم...

صادق نگاهشو به زمین دوخت:

ـ موقعی که حمله شروع شد من داخل مغازه بودم، اونشب داوطلب شدم تا صبح بمونم که سلاحارو ترمیم کنم. وقتی متوجه شدم بهمون حمله شده زره دم دستمو پوشیدم و با شمشیر و سپر از مغازه زدم بیرون.با تمام اتفاقات من هنوزم یه بچه 15 ساله بودم و دشمنم مردای گنده. حتی زمین زدن یه نفرم برام کار سختی بود، واسه همین تصمیم گرفتم برم سمت خونه هستی تا حداقل بتونم از اونا محافظت کنم ولی....

مهدی پشت مبلی که صادق و هستی نشسته بودن رفت و دستاشو روی شونه هاشون گذاشت:

ـ اشکالی نداره اگه نخواید در موردش صحبت کنید میدونید دیگه؟

ـ قبلا یه بار در مورد همه اینا صحبت کردیم، اونموقع که هنوز چهارنفر بودیم....پس میتونم دوباره هم در موردش صحبت کنم.

هستی با چشمای جدی به امیر و روژان که الان روبه روش بودن نگاه کرد:

ـ وقتی به هوش اومدم به زور میتونستم راه برم، کل بدنم درد بود و زخم روی پام مشخصا توی همون زمان کم عفونت کرده بود، اونموقع چشممو بخاطر زخم نمیتونستم باز کنم، فکر میکردم کور شدم ولی به هر حال با هر بدبختی بود به سمت خونه حرکت کردم. وقتی رسیدم جلوی در خونه خشکم زد، در خونه باز بود و صادق جلوی در ایستاده بود، کل زره و بدنش خونی بود و به در تکیه کرده بود که نیوفته.

صادق حرفای هستی رو ادامه داد:

ـ وقتی رسیدم خونه هستی دیدم در خونه بازه، به سرعت دویدم داخل خونه ولی صحنه ای که دیدم... هیچوقت یادم نمیره...یکی از سربازا خواهر هستی رو بلند کرد و انگار نه انگار یه انسان داخل دستشه شمشیرشو داخل قلبش فرو کرد. تا موقعی که من به سرباز رسیدم شمشیر آلردی داخل بدنش بود...

روژان سرپا ایستاد و دفترچه اش رو نسبتا با صدا روی میز گذاشت.

ـ بنظرم وقتشه یکم به خودتون و ما استراحت بدید.

امیر ادامه داد:

ـ آ...آره... واقعا نیازه.

مهدی به سمت در حرکت کرد:

ـ میگم یه مقدار خوراکی و چایی برامون بیارن.

هستی رو به امیر و روژان کرد:

ـ حالا میفهمید چه حسی دارم... داریم...وقتی متوجه شدیم همه چیز ممکن بود فقط یه دروغ باشه...

روژان و امیر بدون اینکه چیزی بگن فقط به هستی و بعد به میز نگاه کردن.