چپتر دوم
ـ صبر کن یعنی پدرت میدونست قراره جنگ شروع بشه؟
ـ روستای ما یه روستای کوچیک بود و اکثر مردا داخل ارتش بودن. طبیعی بود که زود خبردار بشیم ولی خب...
ـ و تو سرگرد صادق؟
ـ داستان منو هستی اینجاهای کار فرق زیادی نداره، منم روزا با خانواده یا هستی مشغول دلق- کارای متفاوت بودیم شبا هم که میرفتیم خونه میخوابیدیم تا صبح بشه دوباره. تا قبل از ۱۵ سالگی زیاد مسئولیت خاصی گردنت نیست میدونی.
هستی سرفه کوچکی کرد و گلوشو صاف کرد:
ـ داشتم صحبت میکردم سروان امیر.
ـ درسته.... ببخشید ، ادامه بده.
روژان در تمام این مدت در سکوت در حال نوت برداری داخل دفترچه اش بود و زیاد اهمیتی به بحثای کوتاه میان داستان نمیداد و تمرکزش بر روی داستان بود.
ـ بعد از اینکه پدرم در مورد جنگ فهمید و به مادرم گفت همه چیز توی خونه یا بهتر بگم روستا تا حدودی امنیتی تر شد، عصرا باید زودتر خونه میبودیم. مکانای مخفی تو خونه درست کردیم و یه سری آموزشا برای موقعی که کسی حمله کرد و....
هستی نفس عمیقی کشید و نگاهش تیره شد:
ـ تا اینکه اونروز کذایی اومد.
.
.
.
از بیرون صدای جیغ و فریاد میومد و نور کور کننده آتیش مشخص بود. صدای برخورد شمشیر ها و تفنگ های ساچمه ای. دوقلو ها داخل بغل مامان خودشونو جمع کرده بودن و از ترس چیزی نمیگفتن، هستی چشماشو به در دوخته بود و منتظر بود، هم منتظر اینکه پدرش از در بیاد داخل و هم منتظر اینکه هر لحظه یکی از سربازای دشمن وارد خونه بشه. بالاخره در با شدت باز شد و پدر هستی با سر و صورت زخمی و خونی وارد خونه شد.
ـ زود باشید بچه ها باید برید داخل جای مخفی که درست کردیم!
دوقلو هارو بغل کرد و به سمت شومینه خونه حرکت کردن، هستی و پدرش شومینه رو به سمت راست هل دادن و باعث حرکت کشویی اون شدن، پشت شومینه به فضای خالی بود که برای قایم شدنشون ساخته بودن. بعد از اینکه هستی وارد شومینه شد پدرش دوقلو هارو بهش داد و به سمت مادرش برگشت.
ـ برو داخل.
ـ نه.
ـ منظورت چیه نه. وقت نداریم برو داخل.
ـ خوب گوش کن! من تورو اینجا تنها نمیذارم، جای بحث هم وجود نداره!
مادر هستی به سمتشون اومد و با چشمایی که اشک درونشون حلقه بسته بود دستشو روی صورت بچه ها گذاشت، هستی دستشو روی دستایه مادرش گذاشت:
ـ منم میام کمک! منم میتونم با یه سلاح کار کنم.
ـ نه...
ـ ولی اینجو-
ـ گوش کن دخترم، اگه بلایی سر ما بیاد خواهر و برادرت به تو نیاز دارن، نمیتونی تنهاشون بذاری...
ـ اما...
مادر هستی پیشونی هر سه رو بوسید:
ـ خیلی دوستون دارم.
ـ قوی باشید بچه های من.
بعد از اون پدر و مادر با کمک همدیگه شومینه رو به حالت قبلیش برگردوندن و شروع کردن به انجام یه سری کارایی که هستی فقط صداشو میشنید. یه سوراخ خیلی کوچیک در حدی که بشه از داخلش به بیرون نگاه کرد داخل شومینه بود، بعد از گذشت چند دقیقه در با شدت باز شد و چند سرباز وارد خونه شدن.هستی سر دوقلو هارو به سینه اش فشار داد تا صدایی نشنون.
صدای زد و خورد، جیغ و داد و بعد برخورد شمشیر با بدن انسان.
هستی در حالی که کل بدنش میلرزید از سوراخ کوچیک بیرونو نگاه کرد، مردمک چشمش گشاد شد، نفساش به شمارش افتاد و حالش جوری بهم خورد که میخواست بالا بیاره. همه جا خونی بود، کل خونه با رنگ قرمز پوشیده شده بود. کامل نمی‌دید ولی میتونست سربازا رو ببینه که بالای بدن بی‌جون پدر و مادرش ایستاده بودن. هستی نگاهشو یه یکی از سربازا دوخت، کلاهشو در آورده بود، یه زخم گنده روی چشمش، موهای طلایی روشن و چشمای آبی تاریک. سرباز انگار که متوجه شده باشه به سمت شومینه برگشت و نفس هستی توی سینه حبس شد. بعد از چند ثانیه طولانی کلاهشو دوباره پوشید و به سمت در رفت، دو سرباز دیگه هم به دنبالش راه افتادن و فقط بعد از چند لحظه سکوت مرگباری خونه رو در بر گرفت. وقتی هستی مطمئن شد که دیگه صدایی نمیشنوه آروم شروع به تکون دادن شومینه کرد، دوقلو ها هنوز خیلی کوچیک تر این بودن که متوجه شرایط بشن و همونجا خوابشون برده بود. تصمیم گرفت بذاره فعلا همونجا بخوابن پس وقتی بیرون اومد دوباره شومینه رو سر جاش گذاشت. به سمت بدن پدر و مادرش حرکت کرد. ضربه های شمشیر، به تعداد بالا. هیچکدوم با ضربه اول نمرده بودن. زانو هاش سست شد و روی زمین افتاد ، دستشو روی دست و صورت پدر و مادرش کشید، میخواست که بلند شن ولی حقیقت ماجرا مثل سیلی که به صورت یخ زده برخورد کنه براش شفاف بود. نمیتونست اجازه بده دوقلو ها این صحنه رو ببینن ولی توان تکون خوردن نداشت، بین بدن های پدر و مادرش نشست و سرشو روی زمین گذاشت، چشماشو بست و دیگه به چیزی فکر نکرد.
.
.
.
ـ خوابیدی؟
ـ میدونم کار عجیبی بود، توضیحی براش ندارم،فقط میدونم اون لحظه به هیچی فکر نمیکردم.
ـ متاسفم...
هستی آهی کشید:
ـ بعدش که چشمامو باز کردم نزدیکای صبح بود، ناخودآگاه از خونه زدم بیرون و رفتم سمت خونه صادق و...
ـ اشکالی نداره، خودم تعریف میکنم. اونشب سربازا به خونه ما هم حمله کردن، مامانم کنار من داخل جای مخفی که به کمک مامان بابای هستی درست کرده بودیم قایم شده بود ولی وقتی سربازا ریختن داخل و پدرمو کشتن بدون فکر از اونجا بیرون اومد و به سمتشون حمله ور شد...و خب...مطمئنن خودتون میدونید دیگه. به هر حال بخاطر شوک بود یا هرچیزی من نتونستم حتی یک سانت از جام تکون بخورم و شاید بخاطر همینقدر بی حرکت بودنم بود که سربازا تصمیم گرفتن جایی که مامانم ازش در اومد رو چک نکنن و یا شاید هم، ارزشی نداشت براشون.... بعدش اینقدر همونجا نشستم که سربازان رفتن بیرون و دوباره صدای باز شدن درو شنیدم، انقدر همه چیز دور سرم میچرخید که حتی نفهمیدم چقدر تایم گذشته بود تا اینکه هستی وارد خونه شد و با دیدن پدر و مادرم روی زانو هاش افتاد.با دیدن هستی انگار که به خودم اومده باشم از مخفیگاه بیرون اومدم و خب از اینجا به بعد دیگه واقعا چیزی برای تعریف کردن نیست...
ـ جنازه هاشونو خاک کردیم، هر چهارتاشونو. به دوقلو ها غذا دادم و یه سری داستانای من درآوردی در مورد اتفاقات براشون تعریف کردم که مطمئنم باور نکردن و به هر حال اینجوری شد که توی یه شب دوتامون یتیم شدیم.
روژان دستشو روی دم اسبی هاش کشید و تا پایینش پیش رفت:
ـ متاسفم...
ـ داستان برای ده سال پیشه، زیاد بهش فکر نکن.
ـ نمیفهمم... چطور شده که کارتون به ارتش کشید؟ اونم داخل اون سن.
هستی سر پا ایستاد و به سمت پنجره رفت، مهدی با نگاهش هستی رو دنبال کرد.
ـ اون آخرین باری نبود که بهمون حمله شد. آخرین باری که بهمون حمله شد کارمون رو به ارتش کشید، داخل اون سن.
