چپتر چهارم
بعد از یه استراحت کوتاه جو کمی تغییر کرد و آروم تر شد ، هستی آخرین دونه کوکی داخل ظرفشو با چایی خورد و بعد از گذاشتن لیوان روی زیر لیوانی روی زخم صورتش دست کشید.
ـ اگه بخوام اتفاقات بعد از اونروز رو خیلی خلاصه بگم، وقتی من رسیدم فقط صادق اونجا بود و جسد خواهرم.
صادق سرفه کوچکی کرد تا گلوشو صاف کنه:
ـ با وجود اینکه من بعد از اون اتفاق بهشون حمله ور شدم بازم تونستن تا میخوردم منو کتک بزنن، بعد از اینکه من تقریبا به زور سرپا ایستاده بودم صدای بلندی داخل آسمون پیچید، صدایی مثه ناقوس جنگ. سربازا بعد از شنیدن صدا بدون اینکه توجه ای به من کنن داداش هستی رو بلند کردن و به سمت بیرون خونه دویدن. سعی کردم دنبالشون برم ولی...
ـ تقصیر تو نبود، وقتی جلوی در دیدمت متوجه شدم چقدر بدجور زخمی شده بودی.حتی بدتر از من-
ـ هیچوقت! هیچوقت اون زخما....بدتر از مال تو نمیشدن...
هستی به چشمای ناراحت صادق نگاهی انداخت و چشماشو بست:
ـ از اون روز به بعد هدف من پیدا کردن داداش کوچیک ترم و انتقام گرفتن شد. چند روز بعد از این ماجراها بود که ارتش به روستامون اومد و مردمو دعوت به ملحق شدن بهشون کرد.
ـ به هر حال توی اون روستا موندن برای منم هیچ لطفی نداشت و منم میخواستم انتقام خانوادمو بگیرم پس همراه هستی برای ورود به ارتش ثبت نام کردیم.
روژان نگاه کوتاهی به دفترچه اش انداخت و بعد با هستی چشم تو چشم شد:
ـ همه چیزایی که گفتید رو یادداشت کردم، یکم بهشون فکر میکنم و بعد سوالاتی که این وسط مهمن رو باهاتون در میون میذارم، بعد از داستان شما دوتا میرسیم به داستان سرگرد مهدی و نفر چهارمتون...
مهدی صاف نشست و طبق عادت کمی عینکشو جا‌به‌جا کرد:
ـ بنظرم برای امروز دیگه کافی باشه، همین الان خورشید غروب کرده، بیشتر موندن اینجا هم بقیه رو به ما مشکوک میکنه و هم بیش از حد خستمون میکنه.
هستی در تایید حرف مهدی سرشو تکون داد:
ـ موافقم. منم یه سری کاغذ بازی دارم مربوط به ورودی های جدید که باید بهشون رسیدگی کنم.
امیر شروع به جمع و جور کردن وسایل کرد:
ـ پس باقی صحبت ها و سوالا بمونه برای نشست بعدی.
ـ هوم.
روژان و امیر زودتر ادای نظامی دادن و از اتاق بیرون رفتن.هستی با خروجشون نفسشو سنگین بیرون داد و سرشو به مبلی که روش نشسته بود تکیه داد. مهدی به پشت مبل نزدیک شد و کله اش رو بالاتر و هم راستا کله هستی قرار داد:
ـ خسته شدی؟
ـ آره...فکر نمیکردم دیگه هیچوقت بخوام این خاطرات رو مرور کنم، متوجه ام که بخشی از زندگیمن ولی فکر میکردم خیلی وقته که ازش عبور کردم...حالا که دوباره دارم در موردشون صحبت میکنم فهمیدم که هنوزم داخلشون گیر کردم...
صادق نزدیک مهدی و هستی دست به سینه ایستاد:
ـ بیاین امیدوار باشیم آخر تمام این ماجراها به فهمیدن اینکه ده سال از عمرمون رو سر هیچی حروم کردیم نباشه.
ـ سر هیچی نبوده، ما همون اولشم که پا توی این مسیر گذاشتیم میدونستم با وارد شدن بهش زندگی عادی رو برای همیشه از دست میدیم.
.
.
.
ـ هوی صادق بیدار شو، رسیدیم.
صادق آروم چشماشو باز کرد و از داخل درشکه به بیرون نگاهی انداخت، یه ساختمون بزرگ، خیلی خیلی بزرگ رو دید که کلی سرباز و نگهبان داخل و اطرافش بودن ، دیوار های ساختمون به حدی بلند بود که راحت میشد اسمشو قصر گذاشت. درشکه از دروازه ورودی رد شد و چشم انداز واضحی به داخل حیاط به وجود اومد. زمین های تمرینی به طول چندین متر و یا حتی کیلومتر! راهرو های مختلف و سنگ‌فرش شده. آدمایی که با شمشیر های چوبی و واقعی و سلاح های متفاوت مشغول تمرین کردن بودن و آدمکای ساخته شده از چوب و کاه که برای تمرین ازشون استفاده میشد. بعد از طی کردن یه مسیر مشخص داخل محوطه درشکه بالاخره ایستاد و همه کسایی که داخلش بودن به بیرون اومدن. فقط زمانی که هستی و صادق جمعیت رو دیدن متوجه شدن که درشکه اونا تنها درشکه نبوده. بعد از چند دقیقه انتظار یک مرد هیکلی چهارشونه، موهای خاکستری و پوست تیره و یه زخم بزرگ روی صورتش از ته راهرو به سمتشون اومد:
ـ خوش آمد میگم. من سرگرد آلکور هستم، تمام کسایی که اینجان با دلایل متفاوتی اینجا گرد هم اومدن ولی! چیزی که میدونم اینه که هیچ کدوم از این دلایل خوشحال کننده و رضایت بخش نیست. نداشتن انگیزه ، طرد شدن ، تنهایی و انتقام... اما! میتونم این قول رو بهتون بدم که تا زمانی که با هدف والای خدمت به کشور در اینجا هستید، میتونید اینجا رو خونه همیشگی خودتون بدونید و تمام افراد رو خانواده. موفق باشید سربازان جوان!
بعد از این سخنرانی آلکور به سمت راهرو دیگری به راه افتاد و طولی نکشید که داخل اون ساختمان پیچ در پیچ غیب بشه. بعد از اون چند سرباز دیگه که بنظر میومد اونا هم زمان زیادی نیست که اونجا زندگی میکنن روبه رو جمعیت ایستادن و شروع به پخش کردن یه سری برگه بین افراد کردن:
ـ لطفا داخل این برگه ها اطلاعاتی که ازتون خواسته شده رو بنویسید تا اتاق هاتون رو برای اقامتتون آماده کنیم.
یه پسر قد کوتاه با موهای فرفری نارنجی کنار هستی و صادق ایستاده بود، بدون اینکه توجه کنه که به حرفاش گوش میدن یا نه شروع به صحبت کرد:
ـ سرگرد آلکور! یا همون ستاره مرگ. میدونید خیلی جالبه چون یه جورایی لقبش همون معنی اسمشه هاهاها! خیلی آدم معروفیه تا حالا تو کلی جنگ شرکت کرده و همه میگن وقتی وارد به نبرد میشه به معنای واقعی کلمه شروع به درخشیدن میکنه! شاید بخاطر موهای خاکستری بلندش باشه یا شایدم بخاطر سلاح منحصربفردش. در این مورد هنوز اطلاعاتی نداریم چون به شدت محرمانه اس!
ـ ها...هوم....
بعد از گفتن این حرف ها پسر بدون اینکه اهمیتی به هستی یا صادق بده به سمت یکی از سربازایی که داشت برگه هارو پخش میکرد رفت.
ـ آدمای عجیبی پیدا میشن...
ـ آره واقعا...
بعد از پر کردن برگه و گذشت تقریبا یه نصف روز وقت رفتن به اتاق های جدیدشون بود. صادق رو به هستی ایستاد:
ـ اینجا دیگه قراره از هم جدا بشیم ، ولی نگران نباش به جز تایم خواب باقی تمرین هارو با هم برمیداریم تا حس تنهایی نکنی.
ـ حس تنهایی...نکنم؟
ـ من که مشکلی ندارم.
ـ درسته...
صف گرفتن عدد اتاق طولانی بود و اتاقا به ترتیب 4 ، 6 ، 8 و 10 نفره بودن. صادق و هستی برگه ای که داخلش شماره اتاقشونو نوشته بود رو گرفتن.
ـ واسه تو شماره چنده؟ شاید نزدیک هم باشیم.
ـ 404 تو چطور ؟
هستی با تعجب به برگه اش نگاه کرد و بعد بدون اینکه چیزی بگه برگه رو به صادق نشون داد: 404
ـ ها؟ وایسا مگه میشه اصن؟ حتما یه اشتباهی شده...
هستی برگه رو پیش یکی از سربازایی که برگه هارو پخش میکردن برد:.
ـ ببخشید بنظرم اینجا به اشتباهی رخ داده...
ـ چطور؟
ـ منو دوستم شماره اتاقامون یکیه...
ـ خب اینکه چیز خوبیه، از هم دور نمیوفتین.
ـ ولی خب...من دخترم، اون پسره...
ـ توی ساختمون مرکزی ارتش چیزی به اسم تفکیک جنسیتی وجود نداره. همه به صورت برابر و به عنوان یک شخص نه مرد یا زن مورد برخورد قرار میگیرن.
ـ ها...
هستی رو به صادق برگشت:
ـ خب... حداقل خوبه که کنار همیم؟
ـ آره بنظرم...و هی! عددش با چهار شروع میشه یعنی اتاقمون چهار نفره اس، شانسعلی!
ـ آرهه...
هستی و صادق به سمت اتاق 404 حرکت کردن، پیدا کردن اتاق کار سختی بود اما بالاخره بعد از کلی گشتن اتاقو پیدا کردن. جلوی در اتاق دو نفر دیگه هم ایستاده بودن که بنظر هم اتاقی هاشون میومدن چون اونا هم برگه مشابه دستشون بود. یکی یه تیشرت سیاه چسبون و شلوار چند جیب و پلاک به عنوان گردنبند تنش بود و دیگری لباس خاکی بلندی که زیرش تیشرت و شلوار سفید کرمی پوشیده بود. هر دو با شنیدن صدای پا به سمت هستی و صادق برگشتن و با دیدن هستی کمی تعجب کردن. صادق که متوجه تعجبشون شد بعد از سلام اولیه شرایط رو توضیح داد.
ـ مسخره اس...
ـ قبول دارم.
پسری که کت خاکی بلند تنش بود دستاشو تو هوا به آرومی تکون داد:
ـ بنظرم فعلا خودمونو معرفی کنیم چطوره؟ به هر حال قراره کلی مدت هم اتاقی هم باشیم.
صادق خودشو معرفی کرد، در حد اسم، سن و جایی که ازش میومد و اینکه دوست هستیه. هستی هم همینکارو انجام داد. پسر لبخندی زد و دستشو روی سینه اش گذاشت:
ـ اسم من مهدی ئه. از آشنایی باهاشون خوشبختم.
ـ و شما ؟
پسر دوم که پلاک گردنبندشو داخل دستاش گرفته بود کمی اونو فشار داد و بعد بدون اینکه به بقیه نگاه کنه گفت:
ـ اسمم عماده.
و بعد در اتاقو باز کرد و وارد اتاق شد، پشت سرش مهدی هم وا
رد اتاق شد و در آخر هستی و صادق نگاهی به هم انداختن و وارد اتاق شدن.
