ویرگول
ورودثبت نام
Hoio
HoioSofre Story Teller
Hoio
Hoio
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

شروع داستان Live a Lie

چپتر اول

۴ بهمن ۱۸۳۸

صدای قدم های هستی بر روی سنگ فرش پایگاه توجه سرباز ها رو به خودش جلب میکرد. لباس نظامی بلند و درجاتی که بر روی سینه و شونه اش خودنمایی میکردن،زخم بزرگی که کنار چشمش تا به پایین بود و غلاف شمشیرش که از کنار پهلوش تا نزدیکی زمین کشیده شده بود.از کنار هر سربازی که رد میشد سلام نظامی دریافت میکرد،سری تکون میداد و به راهش ادامه میداد. در حین راه رفتن بود که دختری با موهای سیاه پرکلاغی که دم اسبی بسته شده بود، لباس مرتب و عینک گرد بهش نزدیک شد و سلام نظامی داد.

ـ سرگرد هستی، واجبه در مورد یک سری موضوعات صحبت کنیم!

هستی زیر چشمی به اطرافش نگاهی انداخت، نفسش رو با صدا بیرون داد و گفت:

ـ بسیار خب سروان روژان.سرگرد صادق و سرگرد مهدی رو پیدا کن و با اونا به اتاق جلسه ۵۰۵ بیا. اونجا صحبت میکنیم.

بعد از انجام دادن یک سری کارای اداری هستی به سمت اتاق جلسه رفت و مهدی و صادق رو دید که اونجا منتظر نشسته بودن. مهدی با لباس آراسته و اتو شده با دیدن هستی عینکشو کمی جابه جا کرد، صادق که برخلاف همه نظامی ها لباس فرم کاملا سیاه به تن داشت به لبه میز تکیه داده بود. در کنارشون روژان و سروان دوم امیر ایستاده بودن و با ورود هستی سلام نظامی دادن. فقط زمانی که در بسته شده همه از حالت رسمی خودشون بیرون اومدن.

ـ خب روژان، چرا میخوای صحبت کنیم؟

ـ بخاطر اینکه باید تمام و کمال در مورد گذشته شما سه نفر صحبت کنیم اگه میخوایم توی این جنگ برنده شیم.

صادق از میز فاصله گرفت و به سمت پنجره حرکت کرد و پرده رو بست.

ـ و صحبت کردن در مورد گذشته ما چه کمکی میتونه بکنه ؟

امیر به سمت صادق برگشت:

ـ هنوز نمیدونیم. ولی اینو میدونم که قطعا میتونه اطلاعات جدیدی بهمون بده. به هر حال خیلی پیش نمیاد سه تا سرباز که توی سن ۱۵ سالگی وارد پایگاه میشن توی سن ۲۰ سالگی بدون اینکه سروان بشن یهو بشن سرگرد و الان که ۲۵ سالشونه داوطلب جایگاه سرهنگی باشن.

مهدی نفس عمیقی کشید و عینکشو کمی جا به جا کرد:

ـ به هر حال، اگه قراره که با یه کشوری بجنگیم که ده سال بهش خدمت کردیم، هر اطلاعاتی نیازه درسته؟

ـ دقیقا!

هستی به سمت مبل تک نفره ای که وسط اتاق بود رفت، روی اون نشست و انگشت هاشو در هم گره داد.

ـ پس وقتشه این داستان رو از روز اول شروع کنیم.

.

.

.

۱۶ خرداد ۱۸۲۸

ـ نه نه نهههههههههه!

ـ هیهی ترسو نباش~

هستی به سمت بالای دریاچه شنا کرد و موهاشو با دست به سمت بالا هل داد.

ـ صادق دلقکککککک! بهت گفتم هر وقت آمادگیشو داشتم میپرم داخل آب نگفتم ؟! کی گفت میتونی هلم بدی؟

ـ میدونم میدونم ولی-

صادق پرش بلندی زد، پاهاشو توی دستش گرفت و با یه حرکت نمایشی داخل آب پرید، هستی حس کرد کل آب دریاچه دوباره برگشت توی صورتش.صادق به سمت بالا شنا کرد و نزدیک هستی روی سطح آب اومد.

ـ داشتی خیلی طولش میدادی!

هستی با دست شروع به آب ریختن روی صادق کرد و صادقم همین حرکتو تکرار کرد. بعد از مدت طولانی وقتی هر دو خسته از آب تنی بودن به سمت روستا شروع به حرکت کردن.

ـ راستی دو هفته دیگه تولد ۱۵ سالگیته.

ـ آره، قراره مرددد بشم!

ـ صد درصد تا دو هفته دیگه مرد میشی تو دلقک.

ـ دور شو!

ـ هیهی~

بعد از اینکه به روستا رسیدن از هم خداحافظی کردن و راهشونو جدا کردن. هستی به سمت خونشون به راه افتاد،درو باز کرد و با صدای نسبتا بلندی گفت:

ـ من برگشتمممممم!

ـ آبجی!

خواهر و برادر دوقلو هستی که ۵ سالشون بود به سمتش دویدن:

ـ آروین اسباب بازیمو برداشته پس نمیده!

ـ النازم اسب چوبی که واسم درست کرده بودی رو شکوند!

هستی دستشو روی سر هر دوتا گذاشت و آروم نازی نازیشون کرد:

ـ الناز اسباب بازی آروینو بهش پس بده و آروین یه کوچولو صبر کن واست یدونه جدیدشو درست میکنم!

ـ مرسییییی!

ـ هورااااا!

ـ خوش برگشتی خوشگلم.

ـ صدای مامان هستی بود که روی مبل در حال بافتنی کردن بود.

ـ مرسی ما. و اینکه شام چی داریمممم؟ گشنمه!

ـ سه تا بچه دارم یکی از یکی گشنه تر. کل خونه زندگی رو باید بفروشیم شکم شما رو سیر کنیم.

ـ هیهیهی!

ـ غذا یه کوچولو دیگه آماده اس، باباتونم میرسه تا اونموقع همه با هم میخوریم.

ـ ـ ـ باشه!

هستی دست الناز و آروین رو گرفت و رفتن داخل اتاقشون، یه مدت زمانی که گذشت صدای باز شدن در اومد. هستی خواست با سرعت به سمت در بره که بعد از یه سلام و احوالپرسی برن واسه خوردن شام ولی وقتی توی راه پله قیافه پدرشو دید مکث کرد.الناز و آروینم که داشتن با سرعت پشت سرش راه میومدن به پشتش خوردن و آروم روی زمین افتادن.

ـ چیکار میکنی!

ـ هیس! یه دقه ساکت باشید.

پدر هستی با قیافه نگران به سمت مادرش رفت و شروع به صحبت کردن کرد، بعد از چند کلمه قیافه مادرش هم دقیقا همون شکلی شد.از اونجایی که بالای راه پله قایم شده بود چیز خاصی نمیشنید ولی فقط تونست یه کلمه رو لبخونی کنه: جنگ.

شروعداستانخیالیاستوری
۸
۰
Hoio
Hoio
Sofre Story Teller
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید