10 ماه قبل

10 ماه قبل آخرین باری بود که اینجا چیزی نوشتم.
10 ماه قبل آخرین روزی بود که به نظرم چیزی توی این دنیا اینقدر جالب و جذاب بود که بیام اینجا و درموردش بنویسم.
و چقدر جالب که تصورم از واژه امروز هم، توی این 10 ماه تغییر کرده.
دوست داشتم مثل قبل این صفحه رو باز کنم و کلمه ها خود به خود از ذهنم به اینجا منتقل بشه؛که هرچی تو ذهنم بود رو راحت با شما در میون بذارم.
ولی فکر کنم ترک عادتی که کردم و اینجا دیگه ننوشتم حالا باعث شده این حس غریبگی و خود سانسوری عظیم همه حرفامو فرا بگیره.
پس سعی میکنم بگم این چند ماهه چیکارا کردم. نمی دونم. فقط دلم میخواست بازهم اینجا بنویسم راستش و برام مهم نیست که پنج دقیقه دیگه از اینکه صرفا یه لایف آپدیت مسخره نوشتم برای کسایی که شاید دیکه اصلا نخوان بخوننش پشیمون خواهم شد.

خب اول از همه یه عادت که تقریبا از دستش داده بودم تا یه مدت پیش، کتاب خوندن بود. این تاریخچه کتاب خوندن توی زندگی من بر میگرده به خیلی وقت پیش؛اما کلی فراز و نشیب داشته گاهی خوندم گاهی نخوندم. به طور کلی نمیدونم از روی حرف بقیه است یا واقعا حس خودمه ولی وقتی کتاب میخونم احساس میکنم آدم بهتری هستم. الان یه مدت کوتاهیه کتاب های سفرنامه ای که منصور ضابطیان نوشته رو میخونم و به نظرم خیلی جالبن اگه از سفر و اینا خوشتون میاد. یه جورایی عین کتاب جغرافی مدرسه در تلاش بوده که یک دانش کلی از یه منطقه به آدم بده، فقط برعکس کتاب مدرسه به خاطر عدم تمرکز روی حفظیات صرف، خیلی موفق تر بوده.
درمورد منطقه ای که توی کتاب مورد تمرکزه اطلاعات مفید و قشنگی به دست میارید که احتمال پیدا کردنشون و اولویت گفتنشون توی کتاب های جغرافیایی دیگه احتمالا متفاوته.
در کل به نظرم تجربه خوبیه چون کلی عکس از اون منطقه می بینید و به خاطر اینکه با جزئیات درمورد همه بخش های سفر حتی یه رستوران رفتن ساده صحبت میشه حس میکنید واقعا رفتین به اون کشور.
یه کتاب هم به اسم 13 معما دارم میخونم از آگاتا کریستی که به نظرم باحاله. کتاب های این تیپی که تمرکزشون روی یه آدم مثل شرلوک هلمز یا خانم مارپله برای من همیشه جالب بوده. از بچگی هم با خانوادم اون سریال شرلوک هلمزی که جرمی برت بازی کرده بود رو دیده بودم (و پوآرو) و کلا بخش زیادی از تفکرات و رویاهای کودکیم یه سرش میرسه به اسکاتلندیارد.
یه چیزی که از امسال به زندگیم اضافه شد و قبل تر خیلی جایگاه مهمی نداشت، بازیه! امسال برای اولین بار یه بازی open world تجربه کردم که به نظرم واقعا هم خوب بود. بازی horizon forbidden west رو بازی کردم و به نظرم اگه آدم خودش رو بهش محتاج و معتاد نکنه، یک تجربه خیلی جالبه و با کتاب فرق داره اما اینم میبرتت به یک دنیای دیگه که میتونی کاملا به جای کارکترت زندگی بکنی.
به نظرم خیلی باحال بود و دوست دارم بازم از این تجربه ها داشته باشم.

اینم اضافه کنم که این مدت نه به اندازه قبل ولی بازهم فیلم نگاه کردم و اگه بعدا بازهم زد به سرم که بیام اینجا، حتما درمورد فیلم و سریال هایی که این مدت دیدم باهاتون صحبت میکنم.

راستش این تقریبا همه کارهای تازه ایه که این 10 ماه کردم و چند وقت بود داشتم سعی میکردم یه چیزی اینجا بنویسم که به نظرم آخرش بیسیک ترین و مسخره ترین چیز ممکن رو نوشتم ولی مهم اینه که نوشتم و حتی اگه هیچکدوم از دوستان و گرامیان نیان بخونن، حداقل میدونم این کارو کردم.