امروز ثانیه ای گمشده میان لحظه های تاریخ است.
سرسختانه دست و پا میزند تا هویتی برای خودش دست و پا کند.
چه از دل منِ تنهای شاد ِ گوشهٔ قطار، چه از هر کجای دیگر.
و نه خیال امروز من، نه حقیقت، نه خاطرهٔ خوش یا تلخی از امروز، برای بیش از امروز، وجودی ندارد.
امروز یک نمایش به طول ۲۴ ساعت است؛ مثل باقی شان.
خواهی گریه کن، خواهی برقص، خواهی بنشین، خواهی باش و خواهی نباش.
وقتی شب به پایان رسید، از امروز چند جمله روی کاغذ باقی میماند که بعدها شاید غبار از دل شیشه ای بروبد و بعدتر، فراموش شود.
من، از نمایش بیرون آمدم و گوشه کوپه دل خوش کردم به خواندن روایت روزهای گذشته و روزهای هرگز نگذشته؛ تا شاید روزها بار دیگر در دل من زنده شوند و گوشه ای از گنجهٔ کنج دلم، آرام بگیرند.
و من روزی روایت تو را خواهم خواند.
راستی، تو چه خواهی کرد؟

سلام.
خواستم از بابت همهٔ ۷۵ تا نوتیفیکشنی که بعد از چند ماه باعث شد کلی ممنون شما بشم، تشکر کنم. ✨