سلام!
امروز دفعه هزارمی میشه که به خاطر دلتنگیم واسه اینجا اومدم و اکانتای همه تون رو چک کردم؛ امیدوار برای اینکه شاید یه بار دیگه معجزه ای بشه و یکی سراغی بگیره یا چیزی بنویسه.
چند وقت پیش یه کتاب خوندم از موراکامی به اسم " سوکورو تازاکی بی رنگ و سالهای زیارتش".
توی اون کتاب هم، شخصیت اصلی یه روزگاری یه گروه دوستی جادویی داشت مثل ما. گروهی که میدونست دیگه هرگز تکرار نمیشه.گروهی که انگار همه همدیگه رو میفهمیدن و جا واسه همه بود.
گروهی که وقتی از هم پاشید، جای خالیش تا ابد توی دل همه اعضاش موند.
تا امروز فکر میکردم فقط من بودم که همش برمیگشتم و منتظر بودم اون شرایط جادویی یه جوری خودشو احیا کنه.
ولی سراغ پست های هرکدومتون رفتم، دیدم قبل من بقیه هم اومدن و همون حرفارو زدن.
خیلی حس عجیبیه وقتی میفهمم اکانت یه سری تون دیگه نیست. انگار یه نخ نازک راه ارتباطی بود بین من و اون اشخاص، که از دستم در رفت و توی مه گم شد.
کامنت هایی که گذاشته بودن و حذف شده و الان فقط جوابایی که بهشون داده بودم هستن. دردناک ترین بخشش اینه که هرچند گاهی میشه حدس زد؛ ولی معمولا حتی معلوم نیست این کامنت کی بوده؛ این رد پای کدوم یکی از صداها و چهره هاییه که یه زمانی دوستام بودن.
خیلی دلتنگتونم. فکر کنم تا حالا 10 تا پست یا بیشتر با همین محتوا گذاشتم. واقعیتش اینه که نمیدونستم باید قدردون هر تیکه از هر لحظه میبودم ، چون every scrap of you would be taken from me.
اگه هنوز اینجایین ای دوستای فعال در سایه ها، یه نشونی بهم بدین. نمیخوام نگاه کنم تا یکی یکی از دستم در برید. میدونم که دلم براتون تنگ خواهد شد و غصه خواهم خورد که چرا هیچ کاری برای نگه داشتنتون نکردم.
خیلی دلم میخواد هنوز بیام اینجا و براتون بنویسم. فقط دوست دارم بدونم هنوز هستین و هنوز میشنوین.
(میدونم هیچوقت نشنیدین technically ، ولی حس میکردم میشنیدین.)
از با شما دوست بودن یاد گرفتم کتاب خوندن و فیلم دیدن و موسیقی گوش دادن، فقط پر کردن ذهنت با کلمه ها نیست؛ اینه که بین اون کلمه ها قرار بگیری، آروم بگیری و درک کنی.
درسته شما نبودین که با ذوق براتون تعریفشون کنم؛ ولی قصه های زیادی واسه گفتن دارم و چیزای قشنگ زیادی دیدم توی این دنیا که ارزش گفتن دارن؛
"Jury's still out. But, man.. you can't deny that view."

اگه هنوز هستین یا اگه هنوز از بقیه خبر دارین، بهم بگید. ممنونم.