شما صدا های توی سر من هستید.
صداهایی که تشویقم میکنند.
به من مهر میورزند و هنرم را ستایش میکنند.
همان هایی که در استودیوی خالی برنامه جیمی فالن برایم دست میزدند و اسمم را فریاد می کشیدند.
چرا یادم نمیآید ؟
چرا؟
من تنها هستم. از وقتی بیدار شدم تنها هستم.
پیش از این، یعنی یازده سال پیش، هرگز به وجودیت خودم شک نکرده بودم.
بعد از آن اما ، خودتان بهتر میدانید ، دیگر کسی نبود که به مادرم و خودم فحش بدهد و در را پشت سرش ببندد تا شیشه ها بلرزند.
دیگر مادری نبود که شیشه های خالی نوشیدنی اش را به سمت من پرت کند تا مطمئن شود زنده ام و تکان نمیخورم.
حالا همه جا خالیست.
خیابان ها.
پارک ها.
حتی مغازه های مک دونالد.
ولی یک ذره خاک هم روی جایی ننشسته است.
انگار همه هستند. ولی من را نمیبینند.
من داستان هایم را برای شما تعریف میکنم.
تماشاچی اجراهای سوت و کور من در مغازه های ساز فروشی ، شما هستید.
شما و کلاغ ها ، گربه ها، طوطی ها، مورچه ها.
همه جز انسان ها.