«ما موجودات پیچیده ای هستیم.»
«ما اون راز بزرگیم(که دکارت می‌گفت)»
«ما اشرف مخلوقاتیم.»
«ما ذهن داریم برای کشف چیزایی که بقیه موجودات نمی‌فهمن.»
...
پس چرا اینقدر سادگی رو دوست داریم؟
بین اینهمه کار و پیچیدگی، چرا چیزی به سادگی یک بوی خوش یا یک چهره خندون، می‌تونه گیتی رو دگرگون کنه برامون؟
ما چی هستیم؟
چرا اینقدر ساده و در عین حال اینقدر پیچیده ایم؟
واقعیت چیه؟
چرا یه سری سوال هست که جواب نداره و یه سری جواب که هیچکس واسشون سوالی نپرسیده؟
چرا این دریای بی پایان از کار و برنامه و زندگی، اینقدر راحت کسی که فکر میکنه رو میندازه دور و کسی که بی فکر فقط میدوه به دنبال یه شغل بهتر، ماشین بهتر، زن بهتر، شوهر بهتر، خونه بهتر، و هزاااار چیز بهتر دیگه رو، دو دستی بغل میکنه؟
چرا زندگی یه عارف باید همیشه همراه نهایت سادگی باشه؟ مگه عارف کسی نیست که میگرده توی دونه دونه پیچیدگی های این دنیا تا برسه به بزرگترینشون؟
چرا سادگی لازمه پیچیدگیه؟ این چه جور تضادیه که جای از بین بردن طرف مقابل، ایجادش می کنه؟
چرا آخر همه داد و فریاد هایی که تو سرمون میکشیم تا حقیقت رو پیدا کنیم، سادگی آروممون میکنه و به زندگی «واقعی» برمون می‌گردونه؟
چیه این سادگی لعنتی که اینقدر احمقانست و اینقدر لازم و درست؟ چرا هردوتا طرف طیف رو داره؟
....
هیس! به پیامی که از دوستت رسیده نگاه کن!
هیس! صدای موسیقی رو زیاد کن!
هیس! اون آهنگی که تازه یاد گرفتی رو بزن!
هیس! بوی نارنج رو نفس بکش!
هیس!
هیس
..
.
(و باز به یه بهونه ساده از فکرمون میایم بیرون و باز وارد زندگی واقعی میشیم.)
( راستی چرا قبل از کشف اینکه مغز فکر انسانو نظم میده، ما میدونستیم فکرامون از سرمون میان؟)
