من گمشده این جهان نیمه خیالی ام. در داستان ها و میان تفکرات فیلسوف ها روز و شبم را سر میکنم. بارها و بارها به اینجا آمده اند و اسمم را فریاد کشیدند؛ اما جوابی نشنیدند.
حال من در این دنیا بهتر است.
همه قهرمان های داستان هایم، میگویند دنبال پیدا شدن و پیدا کردن راهشان میان هزار هزار بی راهه هستند.
من اما چنین فکر نمیکنم.
راستش چیزی را در دنیا بیش از غرق شدن در دنیاهایی جز این دنیای خاک گرفته، دوست ندارم.
شاید دنیا دیگر به آن بدی نباشد، شاید ارزش امتحان کرده داشته باشد و هزار هزار حرف از این قبیل.
تلاش نکنید.
من در همین دنیای لرزان سرد گوشه کوپه، با کتاب ها و لیوان های قهوه ام، راحتم.
نیچه میگوید فرق انسان و ابر انسان این است که انسان در چارچوب دین و عرف و اخلاق و هزار چیز دیگر زندگی میکند؛اما ابر انسان از همه این تعلقات گذر میکند و دنیایی را تجربه میکند، که یک انسان حتی آرزویش هم نمی کند.
من که در هیچ دنیای ثابتی زندگی نمیکنم چطور؟
من چه انسانی هستم؟

پرانتز:
1. من خیلی درمورد نیچه اطلاعات ندارم و تازه بهش معرفی شدم؛ ولی دوست دارم کتاب هاشو بخونم.