ساعت حوالی ۵ صبح بود میدانی که روز از دل تاریکی شروع به رشد میکند. ترانه ی چیزی گوش هایم را تیز کرد ، باران بود چه به هنگام باریدن گرفت ،گریه ی آسمان به ناچار دریای سفید چشمانم را هم به باریدن جبر کرد.
چه ترکیب خوش ترادفی لااقل میدانم که باران پرده ی خوبی برای پنهان کردن غم هایم است من در میان انبوه بغض و اشک آسمان گم شده ام حجابی بر سر گونه هایم کشید اصلا یادم رفت که بگویم چه ترانه زیبایی بارش باران و نجوای چکه چکه شدن اشک بر روی گونه چه استعاره خوبی میتوان از این جمله گرفت ، به راستی زیبا ترین چیز ها چیز هایی هستن که فقط میتوان حس کرد.
اضمحلال روانم را دیدم به هنگامی که یادش یادم را بر انگیخت آن چشمانش مانند غروب خورشید تراژدی انگیز اما امید بخش به سان صدایش که از دل بر میآمد بهترین ترانه ، ترانه ای است که آمیخته با دو چیز باشد ، بارش باران و تصور وجود او و البته چاشنی تلخ حضور من .
من برای آنچه که میبنیم نمینویسم رسم من به حرف آوردن احساس هاست تا جایی که ادبیات مجوز آنرا بدهد ، من از خود کاستم بر او گذاشم من زندگی را به این دیدگاه فروختم که اگر بخواهی بمانی باید بروی .
من به حسرت رفتن ماندم ، من نجوای عاشقانه برخورد قطره را به تکه سنگی سفت اما دل نرم به ترانه های بیشمار عالم ترجیح دادم یا هم میدهم ، دل من با ترانه غمگین آسمان میخندد.