دوست دختری داشتم که به پیشنهاد خودش به خونه پدر و مادرش رفتیم برای صرف مثلاً عصرونه. برای ریختن ترسش از بابت اینکه نکنه کار از کار بگذره و خونوادهش من رو نپذیرن. حق داشت. هنوز کار از کار راه درازی داشت. اما دوگانهگی ترسش اینجا بود که رابطه سالمی با پدر و مادرش نداشت و سالها بود که اونها رو کنار گذاشته بود. به گفته خودش دیوانه کامل بودن. اما باید مطمئن میشد و روی دستهگلی و فهمیدهگی من و عوض شدن اتمسفر بین خودش و پدر مادرش بعد از سالیان حساب کرده بود. رفتیم و نشستیم و صحبتای معمولی و فضای نه چندان راحت خاص خودش. دوستم رو نمیدونم اما من مطمئن شدم که پدر و مادرش دیوانهن. خلاصه وسط حرفا در مورد موضوع نه چندان مهم فرهنگ سینما رفتن مردم صحبتی رو شروع کردم و پدر و مادرش گوش میدادن. بعد اونها با خاطرات سینما رفتنشون ادامه دادن و ما گوش میدادیم. هر جایی که لازم بود میخندیدم و دقت میکردم و یادآوری میکردم و همذاتپنداری میکردم و آشنایی میدادم و ادامه میدادم و دلداری میدادم و این توالی تا دو ساعتی طی شد. پدر و مادرش حسابی انرژی گرفته بودن. من هم همصحبت پیدا کرده بودم. کسایی که حرفامو گوش میدن و توجه میکنن و کنجکاوی نشون میدن و اشتیاق رو توی چشماشون میشه دید. هفته بعد ما رو دوباره دعوت کردن به خونهشون و این دفعه با نسبت قابلِ تشخیصی فقط من حرف میزدم و پدر و مادر دوستم. برای هفته بعدش هم ما رو دوباره دعوت کردن و دوباره نزدیکی بیشتر من و پدر و مادر دوستدخترم. تا اینکه بعد از چهارمین دعوت و پیشنهاد منطقی دوستم که "تو برو، من که اونجا کاری ندارم"، سوالی رو که باید مطرح میشد، دوستدخترم ازم پرسید. پرسید واقعا جذبشون شدی؟! جواب دادم اونا فقط به توجه نیاز دارن و دوستدخترم حرفی رو که باید، زد. گفت بیشتر به نظر میرسه تو نیاز به توجه داری. دروغ یا راست، رفتن به خونه پدر و مادرش و قرارهای دوساعته برنامه ثابتم شد و دلیل دیگهای باقی نموند که با دوستدخترم دوست بمونم. حالا من و پدر و مادرش منتظر نشستیم تا دوست دختر سابقم با نامزدش از راه برسن و درمورد فیلمی که امشب توی سینما دیدن بگن. میگن ترسناکه و قسمتهای اصلی فیلم سانسور شده. با این وجود ما سه نفر مو به تنمون سیخ شده. اون دو نفر فقط با تصورش. من برای احترام به حرف اونها. به هر حال به توجه نیاز دارن.