این جمله را زمانی شخصیت محزون داستانم گفت.

هربار که دکمه پاور را میزنم و کرکره اش را میدهم بالا، اعضای گروه پروفسور به صورتم لبخند میزنند. سیم هندزفری را توی گوشهایم میچپانم و به خودم میگویم: اینبار را بیخیال سینما. بیخیال لوگوی استودیوی یونیورسال روی کاور سینماییهای هاید شده. باید سراغ کدهای خاک خورده بروی و چیزی از دلشان بیرون بکشی. باید اسباب نصفهنیمه های رها شده را فراهم کنی و دستی به زبانهای جدید بزنی. باید سطلزبالهی پر شده را خالی کنی و زیپ فایلهای بسته را پائین بکشی.

ولی مگر برنامه نویسها دل ندارند؟ مگر یک برنامه نویس نمیتواند منطق را رها کرده و احساسش را روانه پردهی نقرهای کند؟ یا که قلمی بردارد و ونگوگ را فرا بخواند؟ و حتی برود و شخصیتهای داستان نیمهکارهاش را بیدار کند.
اما خب ترس هم دارد. ترس دارم از مستی و بیهوایی بعدش. هنر مست میکند منطق و ترتیب و نظام ذهنم را. و وای از آن لحظهای که شراب رنگها و نوارهای کاستی گلویم تر کند.
آنقدر از هنر نوشتهام که فرار میکنند از من واژهها. من ولی خرابتر از این ها هستم. میروم سراغ دهخدا و گاهی هم نمایشنامهی هملت را باز میکنم تا یادم نرود عظمت واژههای پارسی را. آنقدر شکسپیر را دوست دارم که گمان میکنم دیوانهام. چقدر جهنده خوبی هستم. میپرم از این شاخه به آن شاخه. کاری که تمامی عمرم کردم و هربار دیرتر رسیدم. به بلیطهای تئاتر، به سرانجام پروژههای دبیرستانم، به اتوبوسی که مرا تا خاطرههایم میبرد. کنکور دارم و همینقدر مشغلهدارم. مشغلهی پسرک چشم ابرو مشکی رویاهای کلاسیکم. مشغلهی برگرداندن کالبدم درون کمربند مشکی. مشغلهی ادامه دادن.مشغلهی دوست داشتن ممنوعهی خون. گفته بودم دیوانهام..

اکسپلور اینستا چه دل به دلم داده بود که جایی نشانم از حامد حجابی داد:
- بوسه غرق رنگ بود...هنر غرق ریا... مانده ام فریب خورده بمیرم یا در توهم زنده بمانم.
از هرچه بگذرم ساقیام شده هنر، مقصدم هنر، وای که حتی کد که میزنم رنگها فواره میزنند و باز هم هنر...چه محبوس شدهام در دام فریبندهاش.
و چقدر فریب خورده و پر عطشم.

میترسم از آن روزی که از خواب برخیزم و زمزمه کنم:
خواب دیدم هنرمند شده بودم (: