در شبهایی که میگریزد از من قدم در ورطهی ماندن و بیدلیل نماندن:

جالیز را تا قافِ کوه، مرتع به مرتع، در ستوه و جلبِ روح، از طاقتم تا طاق شدن راهی نبود. چکهای از اشک شور، موههی زیر گلو تا نای بود. میدویدم، پیکرم از من عقبتر میدوید. گیسوانم بیپناه، در پیِ گیری به بازویی ز گردِ شاخسارانی پناه. دستِ این من هم به من همبند نیست. من را سپردن بر خودم، تدبیر نیست. کاستی از بیرقم باشد گناهِ اولین. مضحکترین. ویرانهای اندوهگین. اندکی انبوه بود آن رونقِ افتاده بر اندوه من. دشنه بر دشتم بزد؛ گاهی به خیزش، مدعیست. این گواهِ زخمههای پر فروغِ زندگیست. در ملاء. پروا کنار. خاشاکهای ناسزا. فاش بود از ساق پا تا بندبند تاول انگشتها. سبزهخونی لُختیِ پا را قبا. برگها تا ریشهها. از هرچه دنیا بسته بودم راه را بر مردمِ هر روستا. من، معبر دیوانگان در چشم کوهستانیان. بازمانده در شکاف یک طناب. دام را در دار میکردم رها. زندگی را میدوم با گامهای بیشمار. بینگاه و باگناه. تنها .

- معلق . خشمگین ، شاید از این ناسازگاریِ ویرایشگر و سرِ نسازش
از تابستان نفرت دارم. از حرارتِ متعفنی که زیر پوستم میدود و تنم را گاز میگیرد. از این التهاب درون و برون. از این رکودِ افتخاری. از هرآنچه که دستهایم را متورم میکند، قلبم را تند و لبهایم را آتش میاندازد. زمستانِ روشن من: اینک بخوان از مختصات برودتِ جانت که بیش از هر آغوشی، نیازمندِ انحصار توام.