
جگرِ حریر گاهی آنقدر در خشم میلرزد که گمان میکنم لشکری در او به احتضار میافتد. خشم نیش میزند و رگهایش را مسموم میکند. قرنیههایش زرد میشوند و چشمانش باد میکنند. دسته دسته سوزن، غلافِ عواطفاش را میگزد. عصبهایش ورکن میشوند و انباشتهها افشان. این خشم از کدام مجاری بوران میکند؟ انگار در آنی، از هزار وصله سوا شوی. برملا شوی. پنجهای سینهاش را از نقطهی میانی، میدراند. گوشت، همچون پردهای از دو طرف باز میشود. خون شرّه نمیکند و در کرانهها دلمه میبندد. زیرا پینهها از هم گسسته میشوند. دردِ این گسستگی از خوابیدن، زیر چرخهای یک هجده چرخ بیشتر است. و حریر این دردها را انافانا مزه میکند. کم کم. «حالمان بد نیست غم کم میخوریم. کم که نه! هر روز کم کم میخوریم..» کم کم زمستان در گندمزار سرش جوانه زد. قد کشید. طولانیتر شد. زمستانی که تا زمستان سال بعدش، به درازا کشید. بعدها خوشههای خار یافتم. لا به لای جوانهها. خاربنهای بغض. که از بن به تیزیِ لبه کاغذ بودند. حریرِ ظریف را روی لجنزارهای مراتع، پهن کردند و جماعتی با پوتینهای تیز و هیزشان، با لگدهایشان که بوی گِل میداد؛ از رویش کورمال کورمال که نه، کوبان کوبان گذشتند. حریر از تفالههای بشریت پر شد. از لعن پر شد. که مگر کم است ثقلِ نفرینِ آدمها در تن؟ و این متمردان در تو زندگی میکنند. در تو زاد و ولد میکنند. و تو میشنوی زمانی که شبها، در اسکانِ ابدیت بر جهان، صدای جویدنشان میآید. ذره ذره بنیاد آدم را نشخوار میکنند. از حرامزادگی چند آجر بالاتر. صحنِ این تن از ستارهی مردهای در منظومهای، کوچکتر است. این را حریر میفهمد و من. متاعِ برخی دردها فرق میکند. ناخالصی دارد. زشت و زبون است. این دردها در ما ییلاق قشلاق میکنند. مال ما نیستند. هرگز از آنِ ما نبودند. آمدند و روحمان را قاچ قاچ کردند و در چرکابهها چلاندند. حالا وقتی از حریر میپرسم: «چه چیزی هنوز قشنگ است؟» هاج و واج میشود. انگار کوچک شده است. عاری از غمزهای. کرشمهای..رعناییِ ذاتی زنانهمان چه بیهوده تلف شد. چه حیف. میگویم: «دیوانگی به تو میآید. به من چطور؟» اما زبانی برای پاسخ دادن برایش باقی نمانده. وقتی هنوز زنده بودیم، شبی نشستیم و تا صبح کفر گفتیم. زبانمان زبر شد. صبح که بیدار شده بودیم زبانمان افتاده بود کف اتاق. روی قالی. انگار که تمام این مدت، تکه گوشتِ فاسدِ بیهودهای بوده باشد. دانستیم که دیگر بیزبان شدهایم. همانطور که پیشترها بودیم. و تا به اینجای گردشِ آسمانها، هنوز یک لوح آسمان، برای خود پیدا نکردهایم. حقارتِ ناهنجاری است که در تمام عمرِ انسانیِ خود، آسمانی نداشته باشی. کسی که بدون پیدا کردن آسمانش میمیرد، انسانِ مفلوکیست. حریر معتقد بود یافتنِ آسمان در تراز عشق قرار میگیرد. همانقدر که پیشترها اهمیت داشت. آن احساسِ شهیرِ جوشنپوش. اگر کسی میمرد بدون آنکه یک بار، تنها یک بار جریده عالمش با عشق دوام نگرفته باشد یعنی بیدلیل مرده است. یعنی دردِ زندگیاش، دردِ ترک دیوار بوده است. میگفتند زندگی هم نکرده است. و من این روزها گمان میکنم ما وجبی آسمان نداریم. هیچ آسمانی برای خویشتنِ کوچکِ مردهی خود نداریم. همچون شاپرکی که در غاری زاده میشود و جهانش به همان تاریکی و عزلت است. او میپذیرد. حریر هم این روزها انگاری پذیرفته است. حالا من در سهمیه خشم او نیز ورجلا میزنم. شاید اندوختهی خشمِ زمین از ازل میجوشد و در من کاسه کاسه طغیان میکند. دیگر دلی برای سوختن به حال خودم و حریر را ندارم. در این جولانگاه، هر جنبندهای در جلدِ جراحت خود پنهان است. در خشم، ولی نمیتوان پنهان شد. خشم رخسارهات را میشوراند. ژستها را میکوباند. همه چیز را دو چندان میکند. نفرت را ولی هزار برابر بیشتر. بارها سعی کردم از بلوکِ مرزیِ نفرت بگذرم. برسم به انتهای بیتفاوتی. به ورای هرچه کمتر بهایی که پشیزی باشد خرجِ انسانها. اما دشوار است. دشوار است از حریقِ جان، تنفر نداشتن از کسانی که ارابهران خشمِ حریر میشوند و جرثومه عقِ دمِ طلوعِ من، زمانی که چیزی در گلویم به جز خلتِ آه نیست و هر روز عق میزنم که بیخانمان دردی، شاید بیرون بریزد. شاید اندوهِ مسکینی بیرون بریزد. شاید حریر هم شبی از کالبدش بیرون بریزد..

- اینک، سالهای بلواست.
- 📼 «پادکست صدا کن مرا» از حسین زحمتکش.