جوکِ روز: باید در اینترنت به استقلال برسیم. این جملۀ مضحک و ترسناک، تیترِ یک مجلۀ طنز نیست. این جمله که گویای جهلِ بیچونوچرا است، از زبان یک مقام بلندپایه و در توجیه قطع اینترنت به زبان آورده شده است.

پیشتر گفتم که قطع اینترنت یک «گروگانگیری وقیحانۀ ملی» است. دسترسی قشرهای مختلف را به کسبوکار و پیشه و ارتباط و آگاهی از اوضاع کشور قطع کردند و حالا میگویند «اگر اینترنت قطع نمیشد آشوب کشور را فرا میگرفت.» من از این جمله فقط و فقط «عجز و ناتوانی دستگاه امنیتی و انتظامی» را فهم میکنم و نه چیزِ دیگر.
از آن عجز و ناتوانی حرف میزنم که با جهل و نادانی در هم آمیخته و به این سخنانِ کوتهفکرانه تبدیل شده:
باید در اینترنت هم به استقلال برسیم
وی با تاکید بر اینکه تاکنون به فکر نبودهایم که اینترنت ملی داشته باشیم، گفت: در این باره دیدیم که در حوادث اخیر چه بر سر ما آمد.
بلالی با بیان اینکه باید در زمینه اینترنت به استقلال برسیم، افزود: همانطور که در حوزه نظامی استقلال داریم باید در زمینه اینترنت نیز به استقلال برسیم و برای تحقق این هدف باید به دنبال تقویت پیام رسانهای داخلی باشیم.
در حالی که همچنان و پس از ۸ روز، اتصال به اینترنت با مشکلاتی مواجه است، این جملات را یکی از نظامیان عالیرتبۀ کشور به زبان آورده.
کافی است این جملات را جلوی یک برنامهنویس، یک طراح، یک استاد دانشگاه، یک محقق واقعی، یک نویسنده، یک روزنامهنگارِ باوجدان، یک کارآفرین، یک فعال گردشگری، یک واردکننده، یک صادرکننده یا یک بچه که بازی آنلاین سرگرمی روزانهاش است بگذارید تا به عمقِ فاجعه بخندد و بگرید.
اینکه اتصال به اینترنت هنوز مختل است یک درد است، اما دردِ بزرگتر زندگی در کشوریست که مقامهای بلندپایه و سیاستگذاران و مجریان و حافظانِ سیاست و قانونش مطلقاً چیزی دربارۀ «شبکۀ جهانی اینترنت» نمیدانند.
همین تصمیمسازان بودند که طی چند دهۀ اخیر با توهمِ «خودکفایی» آبهای سرزمینمان را با چاههای عمیق خشکاندند و تبدیل به هندوانه کردند و آب را، مایۀ حیات را، مفتمفت تقدیمِ اجنبیها کردند.
همین تصمیمسازان بودند که با سودای محوِ نشانههای حکومتِ پهلوی در معماری و فرهنگ و هنر و...، تیشه به ریشۀ بناهای تاریخی زدند، کانون پرورش فکری را از خانۀ اهل ذوق و خلاقیت به ادارۀ آدمهای شلوولِ کاسهلیس بدل کردند.
همین تصمیمسازان بودند که حالا دم از استقلال در اینترنت میزنند و اگر به گذشته و جدیّتِ آنها در ریشهکنکردنِ زمینهها و بسترهای «امید» و «بهزیستی» و «عدالت» و «کارآفرینی» و «تولید» و «اندیشهورزی» و «نشر آگاهی» و «بسط تفکر» نگاهی بیندازیم، حق است که -از وحشت- مو به تنمان سیخ شود.
گروگانگیری ملی پایان نیست...
من در دیگر جاها:
اینستاگرام
توییتر
وبلاگ