کودکان کار فقط سر چهارراه ها نیستند،بلکه از نوع اینستاگرامی،به منظور به دست آوردن یك منبع مالی برای والدین خودمحسوب می شوند .
کلیپی را می دیدم که در آن یک دختربچه حدودا سه چهارساله مشغول تماشای انیمیشن "دایناسور خوب "است و اشک می ریزد و صدای خانمی که خوشحالی اش در تن صدایش پیداست و از ثبت لحظات اشک ریختن و اشک درآوردن از فرزندش و به عبارتی کسب درآمد و پول و جمع آوری لایک بیشتر و افزودن بر دنبال کنندگان صفحه اجتماعی خود دارد بال در می آورد!!!!
و یا کلیپی ایرانی از یک گفتگوی پدر ودختری چهارساله که بازهم فیلسوف وار تاکید بر هوش سرشار فرزند و حس دلبستگی اش به پدر داشت!!!و اشاره مستقیم به فقدان و درک بالای کودک نسبت به مرگ و نیستی!!!!!!
نمی توانم قضاوتی خاص بر این ویدئو و راستی آزمایی اش به عمل آورم.ولی متاسفانه و در مجموع ،چنین خروجی هایی که پرورش می یابند، محصول تفكر والدین ناآگاه هستند.
روح "ژان پیاژه" شاد که توانست با ارائه نظریه رشد مرحله ای و هوش شناختی،ثابت کند که پیش دبستانی ها،از مفهوم مرگ و پیچیدگی آن سر در نمی آورند. و هنوز خیلی مانده تا به مرحله هوش انتزاعی برسند.
آرزویم این است که چنین والدینی،ای کاش با یادگیری مهارت های زندگی و سبک درست فرزندپروری،آینده بلندمدت فرزندانشان را با حفظ حریم شخصی آنها تامین کنند.
البته تبعات یک کسب وکار خانگی با عرضه کالایی به نام فرزند،یا همان کودکان اینفلوئنسر، بسیار زیاد است:
معروفیت و شهرت زودرس،چشم وهمچشمی ومصرف گرا بودن،فشارهای ناشی ازموردقضاوت نابجا قرار گرفتن
و....ترجیحا من و شما از هرگونه لایک و کامنت و به به وچه چه نسبت به اشتراک گذاری و انتشار این تصاویر و کلیپ ها،دقت لازمه را به خرج دهیم و به نوبه ی خود از وسوسه های این چنینی خود را در امان نگه داریم.
پی نوشت: تصور کنید این کودکان دوفردای دیگر بزرگ می شوند و متوجه هستند که جملات ردوبدل شده در این کلیپ ها، همه دیکته شده و ده ها بار تمرین شده و سپس ضبط شده است. با دروغ پرورش می یابند و خود نیز دروغگوهای ماهری می شوند.
مراقب باشیم به چه بهایی،شاد می شویم و به وجد می آییم!!! و والدین و خانواده ها را به چه سمت و سویی سوق می دهیم.