عوامل متعددی وجود دارد که مشخص میکند یک پرواز جدید بدون توقف، چگونه و چه زمانی آغاز شود. اگر تا به حال این سؤال برایتان پیش آمده است که چرا ایرلاینها، مسیرهای جدیدی را بین برخی شهرها راهاندازی میکنند، آن هم در شرایطی که برخی مسیرهای دیگر منطقی به نظر میرسد، باید بگوییم که این روند بخشی از یک فرمول پیچیده است. نقشههای مسیر پرواز که در پشت مجلهی داخل هواپیما قرار دارد، بهصورت تصادفی انتخاب نشدهاند؛ درواقع نتیجهی تجزیهوتحلیل دقیق صنعت هستند و پیش از آنکه پرواز افتتاحیه انجام شود، برای انتخاب هر یک از مسیرها بهطور بالقوه سالها زمان صرف شده است.

ایرلاینها از دو راه اصلی برای راهاندازی یک شبکه استفاده میکنند؛ رایجترین روش، مدل قطب و اقماری است که پروازها را به شهرهای قطب حملونقل هدایت میکنند و مسافران میتوانند از این طریق به سایر شهرهای آن شبکه وصل شوند. به اختصار باید بگوییم که شبکهی قطب و اقماری، یک سیستم ارتباطات به شکل چرخ دوچرخه است که در آن تمام حرکت، در امتداد پرههای متصل به مرکز چرخ صورت میگیرد.
یونایتد ایرلاینز، باتوجهبه قطبهای حملونقلش در کلانشهرهای مهم سراسر آمریکا نظیر شیکاگو، دنور، هیوستون، نیوآرک، سان فرانسیسکو و واشینگتن دیسی، نمونهی خوبی محسوب میشود؛ درست مثل امریکن ایرلاینز که در شهرهای قطب حملونقل مثل لس آنجلس و دالاس - فورت وورث فعالیت میکند. درواقع این ایرلاینها، مسافران شهرهای کوچکتر را در یکجا جمع میکنند تا ازطریق پروازهای بزرگتر به سایر شهرهای اصلی آمریکا نظیر سیاتل و میامی یا مقاصد دیگر در سراسر دنیا مسافرت کنند. منطق این کار در چیست؟ پرکردن هواپیماهایی که از شهر فرزنو به سان فرانسیسکو و از سانفرانسیسکو به ناپل در ایتالیا پرواز دارند، بسیار آسانتر از پرکردن هواپیمایی است که مستقیماً از فرزنو به ناپل حرکت میکند.
در سال جاری، شرکت هواپیمایی یونایتد بهدنبال اضافهکردن پروازهای بدون توقف از نیوجرسی (قطب حملونقل خود در نیوآرک) بهسمت ناپل و پراگ بود. این شرکت هواپیمایی در ماه مارس، پرواز مستقیمی از سان فرانسیسکو به آمستردام و همینطور پرواز بدون توقفی به پاپیته (مرکز پلینزی فرانسه) راهاندازی کرد. در هر یک از این شهرهای قطب حملونقل، نهتنها از نظر بازار محلی، بلکه از لحاظ شبکهی اقماری که آن را تغذیه میکند، بهاندازهی کافی تقاضا وجود دارد تا موفقیت این پروازها را در پی داشته باشد.
ایرلاینهای دیگر، در شبکهای نقطه به نقطه فعالیت دارند، نظیر الیجنت ایر و فرانتیر ایرلاینز که مسافران را به قطبهای متصلکننده نمیبرند و فقط آنها را بین سایر شهرها جابهجا میکنند. این پروازها تا حد قابلتوجهی به مسافران تفریحی متکی هستند و احتمالاً بهصورت روزانه انجام نمیشوند.
هر دو مدل ذکرشده موفق بودهاند، هرچند که استراتژیهای متفاوتی را نشان میدهند.
پاتریک کوئیل (Patrick Quayle) از هواپیمایی یونایتد، مسئولیت بسیاری از تصمیمات مربوطبه توسعهی مسیر را برعهده دارد؛ او مسئول برنامهریزی مسیرهای بینالمللی برای این شرکت هواپیمایی است و برای پیداکردن مقصدهای بالقوه برای پرواز از یکی از چندین قطب جهانی شرکت یونایتد، با تیمی ۵۰ نفره کار میکند. تیم او تصدیق میکند که همیشه تعداد زیادی مسیر بالقوه روی میز کارشان وجود دارد که باید سودآوری آنها را مورد بررسی قرار دهند.
برخی از ملاحظاتی که افراد تیم باید در نظر بگیرند عبارتاند از: تعداد مسافرانی که قصد سفر به شهر مربوطه را دارند و اینکه آنها برای انجام این سفر مایل به پرداخت چه مبلغی برای خرید بلیط هواپیما هستند. بااینحال، رقابت، ناوگان و هزینههای عملیاتی نیز مهم هستند؛ چراکه بهعنوان مثال شما نمیتوانید یک بوئینگ ۷۷۷ با حدود ۳۰۰ صندلی را در مسیر جدیدی مورد استفاده قرار دهید که فقط ممکن است ۱۵۰ مسافر داشته باشد. در ادامه به عواملی اشاره خواهیم کرد که منجر به راهاندازی پروازهای جدید میشوند.

سیاری از شرکتهای هواپیمایی، منابع زیادی را برای پشتیبانی از پروازهای جدید سرمایهگذاری میکنند. از آنجا که افتتاح مسیر پروازی جدید، یک ریسک بزرگ مالی به حساب میآید و باتوجهبه اینکه پتانسیل رونق گردشگری برای هر دو شهر مبدأ و مقصد وجود دارد، منطقی است که برخی از مقاصد مایل به مشارکت در این مسئولیت باشند. گاهی اوقات دفاتر گردشگری ممکن است از شرکتهای مسافرتی محلی که مشتریان زیاد دارند، بخواهند از پرواز جدید حمایت کنند. شهرهای مقصد نیز ممکن است، بهمنظور تبلیغ پرواز جدید یا حتی تضمین اینکه مسیر جدید، حداقل درآمد را تولید خواهد کرد، بودجهی بازاریابی و تبلیغات را تأمین کنند. این احتمال هم وجود دارد که این مقاصد، مابهالتفاوت هزینهها در یکی دو سال اول را بپردازند تا اینکه تقاضای کافی برای پرواز جدید شکل بگیرد و این پرواز بتواند روی پای خود بایستد.
بسیاری از شرکتهای هواپیمایی، منابع زیادی را برای پشتیبانی از پروازهای جدید سرمایهگذاری میکنند
بهعنوان مثال، چارلستون در کارولینای جنوبی، اخیراً یک پرواز جدید با هواپیمای بوئینگ ۷۷۷ (دریملاینر) بریتیش ایرویز را به مقصد هیترو لندن تجربه کرد. ادارهی بازدیدکنندگان و کنوانسیون محلی، نقش مهمی در لابیکردن برای انجام این پرواز و تبلیغ شهر چارلستون بهعنوان یک مقصد گردشگری جذاب برای اروپاییها داشت. حتی در رویدادهای صنعتی ویژهای که در سراسر جهان برگزار میشود، نمایندگان ایرلاینها با فرودگاههای مقصد بالقوه دیدار میکنند تا امکان افزودن خدمات جدید را مورد بررسی قرار دهند. چنین دیداری، یک نوع قرار ملاقات سریع است که طی آن، نمایندههای هواپیمایی از غرفهای به غرفهی دیگر میروند و در جلساتی کوتاه راجع به قابلیتهای بالقوهی مسیرهای جدید، اطلاعات کسب میکنند.

آیا شرکتهای هواپیمایی دیگری هم هستند که در مسیری خاص پرواز کنند؟ آیا برای حمایت از بیش از یک شرکت هواپیمایی، تقاضای کافی وجود دارد تا دیگر نیازی به کاهش کرایههای سودآور نباشد؟ زمانیکه شرکت هواپیمایی یونایتد، مسیر پروازی نیوآرک به ریکیاویک ایسلند را راهاندازی کرد، دربرابر سایر رقبای هواپیمایی خود مانند ایسلندایر قرار گرفت. با این اوصاف، هواپیمایی یونایتد بهواسطهی تعداد مسافرانی که میتواند از شهرهای اقماری خود، در نیوآرک به هم متصل کند، در این مسیر جدید موفق بود.
کنیا ایرویز در سال ۲۰۱۸، پرواز بدون توقفی را بین نایروبی و نیویورک افتتاح کرد که نقطهعطفی برای این ایرلاین و همینطور کشور کنیا به حساب میآمد. این ایرلاین با بهرهبرداری از مسیر جدید خود توانست در مقایسه با رقبای خود که اکثراً در اروپا توقف دارند، زمان پرواز را به میزان قابلتوجهی کاهش دهد. علاوهبر این، مسیر جدید مایهی غرور ملی شد و میزان تجارت بین دو کشور را افزایش داد.

هنگام یک پرواز جدید، چه اتفاقی میافتد؟
پرواز افتتاحیه برای مسیری جدید، اغلب با جشنی در گیت خروج و خدمات VIP انجام میشود. مقامات دولتی، هیئتهای گردشگری، تیمهای حسابداری و بازاریابی یک شرکت هواپیمایی و برنامهریزان مسیر، چندین سال زمان برای وقوع چنین لحظهای صرف کردهاند. درواقع کارهایی که برای یک مسیر جدید پروازی باید انجام شود، شامل ترکیب مناسبی از تحقیقات، برآورد شرایط سیاسی و اقتصادی و تقاضای مصرفکننده است تا بتواند درنهایت یک پرواز موفقیتآمیز را رقم بزند.