C 8'l m
ساعت نه و سى دقيقه روز يكشنبه ٢٤ آوريل ١٩٦٤ آقاى لورم ايپسم در تخت خواب هميشگى اش در خيابان ٣٤ ام از خواب بيدار شد
دفترچه يادداشت كوچك اش را كه به تازگى از يك دستفروش خريده بود باز كرد، صفحه ى اولش را خالى گذاشت و در صفحه ى دوم آن نوشت
كتفم تو اين زندگى !
اينكه در سال ٦٤ مصادف با طلاق فردى همچون اليزابت تيلور از چهارمين شوهرش و خاموش شدن يك چراغ كم مصرف ديگر در زمينه ى ازدواج هاى موفق و آغاز اعجاب انگيز گروه هاى راك همچون .بيتلز ، دِم و ايزى بيتس كسى كتفش را درون زندگى كند كمى عجيب است اما آقاى لورم ايپسوم اساسا فردى عصبيست و نه تنها كتفش را درون زندگى مى كند بلكه اگر كمى ديگر فشار عصبى به او بيايد قادر است اعضاى ديگر بدنش را هم درون هر چيزي بكند
براى مثال دقيقا صبح روز قبل وقتى آقاى لورم ايپسم ٥ ساعت دير به سر كارش رسيد و با چهره ى عصبانى رييسش مواجه شد كمى مكث كرد، دو قدم برداشت و با صداى آرام گفت : تو ترافيك موندم
رييسش هم لبخندى عصبى زد و با صدايى بلند گفت: بابا لورم سال ١٩٦٤ اِ آخه كى تو ترافيك مى مونه؟
گفت خوب مترو خراب شد
اما رييس عصبى تر شد و با صداى بلند تر فرياد زد مترو نساختن اصلا هنوز ...
اينجا بود كه كمى به اعصاب آقاى لورم ايپسم فشار آمد و در تصميمى آنى انگشته كوچكش را درون كون ريىس كرد ، بله دقيقا كون رييس
شايد اين هم برايتان كمى عجيب باشد و انتظار داشتيد انگشتش را در جاى ديگر كند يا حتى با تكنيك نويسنده اين صحنه هم به خير خوشى تمام شود اما نه
پس آقاى لورم با همان اعصابش اخراج شد و فكر كرد كه كارى اساسى كند پس تصميم گرفت فردا صبح پيش دوستش فريبرز برود
ادامه دارد...