همانطور که در قست قبل اشاره کردیم می توان گاهی با توابع به صورت داده ورودی به توابع دیگر استفاده کرد. این مورد شاید برایتان عجیب باشد اما شما بارها این کار را کرده اید. مشتق گرفتن خود یک تابع است که یک ورودی به صورت تابع گرفته و یک خروجی به صورت تابع به شما می دهد. همچنین انتگرال گرفتن(با شرط بر روی مقدار ثابت) تبدیل فوریه، تبدیل لاپلاس، گرادیان ، کرل، دیورژانس امید ریاضی، واریانس، کوواریانس و تقریبا هر اپراتوری که می شناسید این خاصیت را دارد. با این دید استفاده از تابع به عنوان ورودی دیگر برایتان عجیب نخواهد بود.
در متلب برای تعریف کردن یک تابع بی نام و مشخص کردن آن با یک هندل(دسته) با نحو(syntax) ساده ای روبرو هستیم. به طور مثال می توان تابع مجذور را به صورت زیر تعریف و مشخص کرد:
sqr = @(x) x.^2;
در اینجا sqr یک دسته است و اپراتور @ این دسته را برای ما می سازد. پرانتزی که دقیقا بعد از @ می آید ورودی های تابع را مشخص می کند و بعد از آن فرمول جبری تابع قرار می گیرد. مثلا اگر بخواهیم مجذور 5 را محاسبه کنیم کافی است به صورت زیر عمل کنیم:
a = sqr(5)
>>a =
25
برای مثال می توانیم این تابع را به تابع (اپراتور) انتگرال گیری در یک بازه پاس کنیم و نتیجه را ببنییم:
q = integral(sqr,0,1);
توابع بی نام می توانند مقادیر ضرایبشان را هم در خودشان نگه دارند. برای مثال اگر بنویسیم:
a = 1.3;
b = .2;
c = 30;
parabola = @(x) a*x.^2 + b*x + c;
و آنگاه متغیر ها را پاک کنیم و دوباره مقداری به parabola پاس کنیم مقادیر a و b و c همچنان در آن ذخیره شده اند.
clear a b c
x = 1;
y = parabola(x)
y =
31.5000
حتی می توانید تابع را در فایل ذخیره کنید:
save myfile.mat parabola
توابع بی نام می توانند بدون ورودی هم باشند.
t = @() datestr(now);
d = t()
d =
26-Jan-2012 15:11:47
یا اینکه چند ورودی داشته باشند:
myfunction = @(x,y) (x.^2 + y.^2 + x.*y);
x = 1;
y = 10;
z = myfunction(x,y)
z =
111
حال اگر بخواهیم یک انتگرال دو گانه بر روی ناحیه مثلثی x>=0 , x<=1 و y>=0 , y<=x بگیریم کافی است حدود را نیز به صورت تابع بی نام پاس کنیم:
myfunction = @(x,y) (x.^2 + y.^2+x.*y);
integral2(myfunction, 0,1,0,@(x) x)
در قسمت بعد چند مثال دیگر هم ذکر می کنیم. اما قبل از آن سعی کنید تا جایی که می توانید با آن بازی کنید تا قدرت و محدودیت هایش را یاد بگیرید.