در جست و جوی امر واقعی نخستین تعبیر خیال انسان صدا است و بعد واژه
این حقیقت که نوسان خیال و روح آدمی در بستگی های غم ناک یا پر التهاب اطراف بیمار می شود ،
و چه بسا خود به عامل گسترش و بازتولید این ناهنجاری تبدی شود .
به تغییر دائمی هنجار و بعد ابتکار یکجانشینی افکار پایبند شدن چیزی جز استحاله نیست .
همی ن طور فاصله در هر ، متبلور می شود .
اهمیت هر در این است که هر چیزی را ممکن می سازد و در تمام مسیر ذکر شده این بی نهایت طلبی است که واژه را به رقص در می آورد .
صدای جویدن کرم ها در زیر خاک مانند باران اردی بهشت در فرکانس های پایین می لغزد .
بمب افکن ها د ر د و ر دست سایه ندارند خاکستر می پاشند
به شمارش ساده شدن روزمرگی تابع است از زمان عبور از ده انگشت خیالی و تعمیق مهارت در هر .
بی پایان