در چهار سال گذشته لحظات دردناک زیادی رو تجربه کردم. از دست دادن شرکتم، از دست دادن یک دوستی بسیارعزیز، قطع رابطه با برادرم و بسیاری دیگه. اما تمام این اتفاقات در بستر یک جهنم دیگر بود که کبریتش رو خودم زدم.
من تنهاییم رو با کسی شریک شدم که همسرم نبود. تلاشم برای بدست آوردن زندگی که فکر میکردم لیقا‌ش رو داشتم انقدر بی‌نتیجه بود که روزی دیدم حرفهام، خوشحالیهام، هیجانم برای کسی است که حتی اسمش رو نمیدونم. آدمی ندیده، نشناخته با اسمی به ناشناسی اسم همین وبلاگ. وقتی در مهمونی‌ها تنها می‌موندم، وقتی فیلم‌هایی میدیدیم که دوست نداشتم، وقتی بحث‌هامون مثل همیشه بی‌نتیجه بود، وقتی برای ادامه‌دادن رفتارهای ناخوشایند همیشه دلیلی وجود داشت پناهم تکست رد و بدل کردن با کسی بود که نمیدونستم چه کسی است! حس خواستن و خواسته شدن من رو زنده نگه‌میداشت. من که یکبار تا دم مرگ رفته و برگشته بودم، منی که همچنان در ترومای ترس از مرگ قرص میخوردم جایی برای زندگی و زنده‌بودن پیدا کرده بودم و همینطور از یک قربانی تبدیل شدم به یک مهاجم!
خالی‌ام. خالی از شرم، ترس، خشم و هر آنچه در این شرایط باید ازش سرشار باشم. خالی‌ام. به تمام دفعاتی که بهم خیانت شده با بی‌توجهی، با تحقیر، با بی‌تفاوتی، خشونت و به خیانتی که با ارتباط کلامی پنهانی با فردی ناآشنا کردم فکر میکنم و همچنان خالی‌ام از هر حسی. فکر میکنم و در فکرم تکرار میکنم: همسرم قربانی این ارتباطپ بود ولی من قربانی این ازدواجم. ک تعادل و توافق رسید. توافقی که چند ماهی است فهمیدم جز دروغ هیچ نبوده. اینکه تعریفمون رو از خیانت، وفاداری در یک مسیر بردیم و بین تمام کردن رابطه و ادامه دادن تصمیم گرفتیم مای جدید رو بشناسیم و پیش بریم، چیزی جز دروغ نبوده. ریاکارانه این کثافت زیر فرش قایم‌شد و من روی این کثافت زندگی کردم تا روزی بفهمم تا کمر در این باتلاق دروغ و ریا فرو رفتم که دیگه توان خارجپ شدن ازش رو نداشته باشم.
جزئیات اتفاقات انقدر زیاده که نه تمایل گفتن دارم و نه توانش رو. آنچه اما میدونم تمایل به فریاد زدنه. شرمی که با خودم در تمام این سالها به دوش کشیدم نابودم کرده. زندگی کردن با کسی که به من اطمینان داد با توضیحات و تعریف من از آنچه اتفاق افتاده و تعریف من از خیانت، همراهه و میتونیم این یک «اشتباه بزرگ» و نه یک «خیانت کثیف» رو پشت سر بذاریم، به من به چشم یک خیانتکار نگاه کرده، باهام مثل یک خیانکاررفتار کرده و من رو در این زندگی کثافت همراه خودش کشید و نابودم کرده.
خالی‌ام. خالی از شرم، ترس، خشم و هر آنچه در این شرایط باید ازش سرشار باشم. خالی‌ام. به تمام دفعاتی که بهم خیانت شده با بی‌توجهی، با تحقیر، با بی‌تفاوتی، خشونت و به خیانتی که با ارتباط کلامی پنهانی با فردی ناآشنا کردم فکر میکنم و همچنان خالی‌ام از هر حسی. فکر میکنم و در فکرم تکرار میکنم: همسرم قربانی این «ارتباط پنهانی» بود ولی من قربانی این ازدواجم.
به این جمله فکر میکنم و نمیدونم چرا دارم ادامه میدم. به چه امیدی؟ اینکه چرا چهارسال پیش ادامه دادم برام واضحه اما امروز که تمام اون تلاشها دروغی بیش نبوده به چه امیدی دارم ادامه میدم؟
