از همه‌ی برنامه‌هام عقبم. از برنامه‌ی ترک سیگارم، از کلاس آنلاینی که دارم میگذرونم، از یادگیری زبانم، استعفام رو دادم و یک ماه وقت دارم برای انتقال کارها و پروسیجرها رو هنوز ننوشتم، از همه چیز عقبم. خودم در چهارسال پیش دارم زندگی میکنم. لحظه به لحظه‌ی اتفاقات. میدونم اشتباه کردم که بجای حل مشکل رفتم سراغ راه‌هایی برای تحمل مشکل اما بعدش، بعدش که در موردش حرف زدیم بعدش که گفتم چقدر متاسفم از اینکه انقدر آزرده‌اش کردم، بعد اینکه بهش گفتم برام مفهومی نداشته و صرفا میخواستم بجای حرف زدن توی سرم با یکی حرف بزنم که جایی از زندگیم هم نباشه، وقتی سعی کردم بهش بگم من چطور میبینم این اتفاق رو، بهره‌اش برام چی بود؟ معناش برام چی بود و اهمیتش چقدره؟ کجای این مسیر رو اشتباه رفتم؟
در جلسات مشاوره بهمون میگفت باید از دید هم ببنیم اتفاقات رو تا در یک مسیر باشیم که اون طرف درک کنه اهمیت رابطه رو برای تو و تو ببینی کجای این اتفاق به اون طرف آسیب رسیده و چه جراحاتی برداشته. من همین کار رو کردم. سعی کردم خودم رو توضیح بدم. سختترین کار زندگی! و بعد که به خیال واهی این مرحله رو پشت سر گذاشتیم سعی کردم بندهای پاره‌شده رو ترمیم کنم. این وسط گوشی من هک شده بود، چهار ماه به پرایوسیم تجاوز شده بود، این وسط برای انتقام همسرم به یکی از ارتباط‌های قدیمیش پیام داده بود درخواست سکس کرده بود. این وسط خیلی اتفاقات افتاده بود اما من مجرم بودم. من وقتی برای رسیدگی به خودم نداشتم. من تمام آنچه بر سرم میومد رو بعنوان جریمه اشتباهم پذیرفته بودم و مثل کسی که داره محکومیتش رو در زندان میگذرونه، هر روز این عذاب رو تحمل میکردم که تطهیر بشم. بیشتر عشقم رو ابراز کردم، بیشتر در دسترس بودم، پسوردهام بیشتر در دسترس بود که اجازه‌ی فکر کردن و استرس رو از طرف مقابلم بگیرم و هزارتا کار دیگه که خوندم و پرسیدم و انجام دادم.
الان اما برگشته‌ام به چهارسال قبل و انگار تمام آنها هیچ بوده. هیچ کمکی نکرده. نه به من نه به اون. من محکومم به بردن این سنگ به بالایی کوهی که هیچ وقت نمیرسم. تا کجا میتونم ادامه بدم؟ تا کجا میخوام ادامه بدم؟
کامو معتقده پیروزی سیزیف در آگاهی است نه در رسوندن اون سنگ به قله. از خودم میپرسم و راه‌هایی که میتونستم برم و نرفتم رو مرور میکنم که شاید به اگاهی برسم. بفهمم چه بر سرم اومد. از این زندگی چی میخوام.
